به قدری به نزدیکانم وابسته می‌شوم که مدام دلواپس از دست دادن یا دور شدن آن‌ها هستم.

احساس می‌کنم روابط نزدیکم ناپایدارند و افراد مهم زندگی‌ام در نهایت مرا رها خواهند کرد.

احساس می‌کنم اگر کاملاً هوشیار نباشم، دیگران از من سوءاستفاده کرده یا فریبم خواهند داد.

بیشتر اوقات به قصد و نیت واقعی اطرافیانم شک دارم و ناخودآگاه گارد دفاعی می‌گیرم.

باور دارم اگر رازها و نقاط ضعفم را به کسی بگویم، روزی بر علیه خودم استفاده خواهد شد.

احساس می‌کنم نیازهای عاطفی، گرما و محبتی که به آن احتیاج دارم از سوی دیگران برآورده نمی‌شود.

در روابطم حس می‌کنم کسی واقعاً مرا در عمق وجودم درک نمی‌کند و به عواطفم گوش نمی‌دهد.

برایم سخت است باور کنم کسی بدون هیچ چشم‌داشتی واقعاً مرا دوست داشته باشد و حامی‌ام باشد.

احساس می‌کنم از درون دچار یک نقص یا عیب اساسی هستم که اگر دیگران بدانند از من دور می‌شوند.

احساس ارزشمندی درونی‌ام شکننده است و خود را لایق احترام و عشق بی قید و شرط نمی‌دانم.

از خود واقعی‌ام احساس رضایت و افتخار ندارم و مدام سعی می‌کنم عیب‌هایم را پنهان کنم.

احساس می‌کنم با عموم افراد تفاوت دارم و به هیچ گروه یا جمع اجتماعی واقعاً تعلق ندارم.

در جمع‌های کاری، فامیلی یا دوستانه احساس غریبگی می‌کنم و حس می‌کنم عضوی از جمع نیستم.

همیشه احساس تنهایی می‌کنم؛ گویی از جامعه و اطرافیان جدا افتاده‌ام.

بدون راهنمایی و تکیه بر دیگران، در مدیریت امور روزمره و تصمیم‌گیری‌های زندگی احساس ناتوانی می‌کنم.

به قضاوت و درایت خودم در حل چالش‌های اساسی زندگی اطمینان و اتکای کافی ندارم.

احساس می‌کنم برای پیشبرد کارهایم حتماً باید فردی قوی‌تر و باصلاحیت‌تر در کنارم باشد.

مدام نگرانم که یک فاجعه ناگهانی (مانند بیماری سخت، بحران مالی یا سانحه ناگوار) رخ دهد.

احساس می‌کنم خطرات دنیا فراوانند و من در برابر پیشامدهای ناگهانی بسیار بی‌پناهم.

بیش از حد معمول نگران سلامتی جسمی، جانی و امنیت خودم و نزدیکانم هستم.

هویت مستقلی جدا از والدین یا شریک زندگی‌ام احساس نمی‌کنم و زندگی‌ام کاملاً در آن‌ها تنیده شده است.

اگر والدین یا پارتنرم ناراحت باشند، انگار من هم حق خوشحالی ندارم و حریم جداگانه‌ای حس نمی‌کنم.

جدایی فکری یا تصمیم‌گیری مستقل از افراد بسیار نزدیک برایم همراه با احساس خیانت یا گناه شدید است.

احساس می‌کنم در مقایسه با هم‌سن‌وسال‌هایم در کار، تحصیل یا دستاوردهای زندگی کمتر موفق بوده‌ام.

باور دارم در حوزه‌های اصلی زندگی نسبت به دیگران استعداد و توانمندی کمتری دارم و نهایتاً شکست می‌خورم.

دستاوردهای خودم را کم‌ارزش می‌بینم و فکر می‌کنم در زندگی فردی ناموفق و ناکارآمد بوده‌ام.

احساس می‌کنم نباید با قوانین و محدودیت‌های معمولی که دیگران ملزم به رعایت آن هستند مقید شوم.

خیلی سختم است که پاسخ «نه» بشنوم و انتظار دارم دیگران خواسته‌های مرا سریعاً انجام دهند.

احساس می‌کنم شایستگی دریافت امتیازات ویژه‌ای دارم که سایر افراد معمولاً از آن برخوردار نیستند.

برایم بسیار سخت است که برای رسیدن به اهداف بلندمدت، خستگی و کارهای کسل‌کننده را تحمل کنم.

در مهار تکانه‌ها، احساسات ناگهانی یا وسوسه‌های لحظه‌ای دچار دشواری و ضعف اراده می‌شوم.

انجام کارهای خسته‌کننده یا برنامه‌ریزی‌های منظم روزمره را سریعاً رها می‌کنم.

خواسته‌ها و نظرات واقعی‌ام را سرکوب می‌کنم تا دیگران عصبانی نشده یا مرا طرد نکنند.

در روابط احساس می‌کنم مجبورم تسلیم میل و اراده اطرافیانم شوم و حق انتخابی ندارم.

اگر نظر واقعی‌ام را بیان کنم، احساس گناه یا اضطراب شدیدی پیدا می‌کنم.

نیازها و راحتی دیگران را حتی به قیمت آسیب به سلامتی و فرسودگی خودم در اولویت می‌گذارم.

اگر به درخواست دیگران «نه» بگویم یا به فکر خواسته‌های خودم باشم، دچار عذاب وجدان می‌شوم.

همیشه نقش حامی و فداکار را برای اطرافیانم بازی می‌کنم، در حالی که خودم زمان نیاز تنها می‌مانم.

میزان ارزش و احساس خوبی که به خودم دارم، تقریباً کاملاً به تعریف و تأیید دیگران بستگی دارد.

برای جلب توجه، پذیرش و تأیید دیگران، رفتارهایم را مدام با میل و رضایت آن‌ها تطبیق می‌دهم.

موقعیت اجتماعی، ظاهر و قضاوت دیگران درباره من، بسیار مهم‌تر از علایق واقعی درونی‌ام است.

باید در تمام کارها بی‌نقص و در بالاترین سطح باشم و کوچک‌ترین خطا یا ضعفی را از خود نمی‌پذیرم.

هر چقدر هم دستاوردهای خوبی داشته باشم، حس رضایت پایداری ندارم و فکر می‌کنم کافی نبوده است.

سخت‌گیری و کمال‌گرایی مفرط باعث شده از کارهایم لذت نبرم و مدام تحت فشار و استرس باشم.