احساس می‌کنم همدم، مونس و مصاحب صمیمی در زندگی ندارم.

احساس می‌کنم کسی را ندارم که در سختی‌ها و بحران‌ها بتوانم به او تکیه کنم.

احساس تنهایی، غربت، بی‌کسی و انزوای درونی می‌کنم.

احساس می‌کنم بخشی از یک جمع دوستانه صمیمی یا گروه اجتماعی منسجم هستم.

احساس می‌کنم اشتراکات، باورها و علایق زیادی با اطرافیانم دارم.

احساس می‌کنم دیگر به هیچ فردی واقعاً نزدیک، صمیمی و دلبسته نیستم.

احساس می‌کنم دیدگاه‌ها و علایق شخصی‌ام توسط اطرافیانم به اشتراک گذاشته نمی‌شود.

خودم را فردی خونگرم، برون‌گرا و اهل معاشرت با مردم احساس می‌کنم.

افرادی در زندگی‌ام هستند که واقعاً مرا درک می‌کنند و حس نزدیکی به آنها دارم.

احساس می‌کنم از جمع‌ها کنار گذاشته شده‌ام و نادیده گرفته می‌شوم.

احساس می‌کنم ارتباطاتم با دیگران سطحی، نمایشی و فاقد معنای عمیق است.

احساس می‌کنم هیچ‌کس واقعاً درون واقعی مرا آن‌گونه که هستم نمی‌شناسد.

احساس می‌کنم از جمع دوستان و آشنایانم طرد شده یا دور افتاده‌ام.

هر زمان که بخواهم و نیاز داشته باشم، می‌توانم هم‌صحبتی برای دردودل پیدا کنم.

افرادی در زندگی‌ام هستند که واقعاً به احساسات و احوال درونی‌ام اهمیت می‌دهند.

حتی وقتی در جمع و میان شلوغی دیگران هستم، درونم احساس غریبی و تنهایی می‌کنم.

افراد زیادی اطرافم هستند اما کسی وجود ندارد که بتوانم رازهای دلم را با او در میان بگذارم.

افرادی هستند که می‌توانم در مواقع نیاز با اطمینان برای گفتگو و مشورت به آنها روی بیاورم.

احساس می‌کنم افرادی در زندگی‌ام حضور دارند که در کنارشان کاملاً احساس راحتی می‌کنم.