تمایل دارم چند کار را همزمان (مثل غذا خوردن حین پاسخ به پیام‌ها یا رانندگی) انجام دهم.

معمولاً سریع راه می‌روم، تندتند صحبت می‌کنم و با سرعت بالا غذا می‌خورم.

سرعت زندگی‌ام را متعادل نگه می‌دارم و دلیلی برای شتاب‌زدگی افراطی نمی‌بینم.

برای کارهای روزانه‌ام برنامه‌ای فشرده می‌چینم و مدام نگاهم به ساعت است.

میل مفرطی دارم که هر کاری را سریع‌تر و زودتر از موعد مقرر به پایان برسانم.

وقتی کسی شمرده و با طمأنینه صحبت می‌کند، وسوسه می‌شوم جمله‌اش را کامل کنم.

کارهایم را با آرامش، شکیبایی و خونسردی پیش می‌برم و به ندرت کلافه می‌شوم.

وقتی در ترافیک یا صف‌های طولانی معطل می‌شوم، شدیداً کلافه و عصبی می‌شوم.

در گفتگوها شنونده صبوری هستم و به آرامی اجازه می‌دهم طرف مقابل حرفش را تمام کند.

در رانندگی معمولاً بی‌طاقتم و از سبقت گرفتن یا کندی ماشین‌های جلویی حرص می‌خورم.

حتی در بازی‌های تفریحی ساده با دوستان یا خانواده، شدیداً عطش برنده شدن دارم.

موفقیت و ارزش خود را با تعداد دستاوردهای ملموس و قابل شمارش می‌سنجم.

بسیار رقابت‌طلب هستم و از شکست خوردن در هر موقعیتی به شدت بیزارم.

حتی در شرایط رقابتی، آرامش روانی و تقدم رفاقت بر مسابقه را حفظ می‌کنم.

از لذت بردن از لحظه حال و گفتگوهای بدون هدف لذت می‌برم و نیازی به اثبات برتری ندارم.

از اینکه دیگران کارها را با سرعتی کمتر از من پیش ببرند، عصبانی و بی‌حوصله می‌شوم.

خودم را فردی خونسرد، صبور و اهل مدارا می‌دانم که به ندرت خشمگین می‌شود.

با کوچک‌ترین تأخیر یا بدقولی دیگران، سریعاً اخم می‌کنم و حس پرخاشگری می‌گیرم.

وقتی کارهایم طبق برنامه پیش نمی‌رود، خشم را در تنم (مثل گرفتگی عضلات یا تپش قلب) حس می‌کنم.

می‌توانم بدون احساس عذاب وجدان یا نگرانی از کارهای عقب‌مانده، کامل استراحت کنم.

هنگام تعطیلات یا اوقات فراغت، افکار کاری مدام در سرم می‌چرخند و نمی‌توانم آرام شوم.

احساس می‌کنم اگر کارها را شخصاً انجام ندهم، به اندازه کافی بی‌نقص نخواهند بود.

اگر مدتی بیکار بنشینم، احساس گناه، بی‌فایدگی و اضطراب هدر رفتن وقت به سراغم می‌آید.

اطرافیان و اعضای خانواده مکرراً به من می‌گویند: «کمی آرام‌تر باش و این‌قدر به خودت فشار نیاور!»