تمرکز کردن روی مطالعه، درس، کار یا وظایف محوله برایم سخت و دشوار شده است.

به خاطر نگاه مداوم به صفحه گوشی دچار سوزش چشم، سردرد یا تاری دید شده‌ام.

درد در ناحیه گردن، مچ دست، شانه یا کمر را به خاطر حالت کار با گوشی تجربه می‌کنم.

به خاطر چرخیدن شبانه در گوشی، کمبود خواب شدید دارم و صبح‌ها با خستگی مفرط بیدار می‌شوم.

بودن با گوشی هوشمندم هیجان‌انگیزترین و آرامش‌بخش‌ترین بخش روزمرگی من است.

وقتی گوشی به دست می‌گیرم، تمام استرس‌ها و دردهای روحی‌ام را موقتاً فراموش می‌کنم.

چک کردن نوتیفیکیشن‌ها، لایک‌ها و پیام‌های جدید حس لذت فوری در من ایجاد می‌کند.

احساس می‌کنم اگر گوشی‌ام را از من بگیرند، زندگی‌ام کاملاً پوچ، خسته‌کننده و بی‌معنا خواهد شد.

وقتی گوشی در دستانم یا جیبم است، احساس امنیت خاطر و اعتمادبه‌نفس بیشتری دارم.

استفاده از گوشی را به انجام هر سرگرمی یا ورزش دیگری در اوقات فراغت ترجیح می‌دهم.

حتی وقتی در حال صحبت با دیگران هستم، وسوسه می‌شوم مدام نیم‌نگاهی به صفحه گوشی بیندازم.

اولین کاری که بلافاصله پس از باز کردن چشمانم در صبح انجام می‌دهم، چک کردن گوشی است.

اگر گوشی همراهم نباشد، به شدت بی‌قرار، عصبی، آشفته و هراسان می‌شوم (نوموفوبیا).

وقتی درصد شارژ باتری گوشی‌ام به زیر ۲۰ درصد می‌رسد، دچار اضطراب و استرس شدید می‌شوم.

اگر اینترنتم قطع شود یا بسته‌ام تمام شود، بسیار کلافه، بدخلق و پرخاشگر می‌شوم.

طاقت ندارم که گوشی‌ام حتی برای چند دقیقه از میدان دیدم دور بماند.

حتی زمانی که هیچ پیام یا تماسی ندارم، ناخودآگاه صفحه گوشی را باز و بسته می‌کنم.

وقتی از گوشی دور می‌شوم، مدام فکرم درگیر این است که در شبکه‌های اجتماعی چه می‌گذرد.

احساس می‌کنم دوستان آنلاین و مجازی‌ام مرا خیلی بهتر از خانواده و اطرافیانم درک می‌کنند.

چت کردن و پیام متنی را به مکالمه تلفنی یا گفتگوی حضوری رودررو ترجیح می‌دهم.

روابطی را که در شبکه‌های اجتماعی دارم صمیمانه‌تر از دوستی‌های دنیای واقعی می‌دانم.

در فضای مجازی احساس راحتی بیشتری دارم و خودم را آزادتر از دنیای واقعی ابراز می‌کنم.

اگر برای مدتی دسترسی به شبکه‌های اجتماعی نداشته باشم، حس انزوا و طردشدگی می‌کنم.

دیدن استوری‌ها، لایک‌ها و نظرات دیگران خلق‌وخوی روزانه مرا به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

ترجیح می‌دهم در جمع‌های خانوادگی سرم در گوشی باشد تا اینکه وارد بحث‌های جمعی شوم.

حتی موقع غذا خوردن یا تماشای فیلم هم نمی‌توانم از گوشی‌ام دست بکشم.

موقع عبور از خیابان یا در هنگام رانندگی با گوشی کار می‌کنم علیرغم اینکه می‌دانم پرخطر است.

گوشی‌ام را حتی با خودم به رختخواب، سرویس بهداشتی یا حمام می‌برم.

بارها برای کاهش ساعت مصرف گوشی تصمیم گرفته‌ام اما هرگز در مهار آن موفق نشده‌ام.

احساس می‌کنم هر ماه زمان بیشتری را نسبت به گذشته پای گوشی و اپلیکیشن‌ها تلف می‌کنم.

برای اینکه به همان میزان قبل حس رضایت یا سرگرمی پیدا کنم، باید ساعت‌های طولانی‌تری آنلاین باشم.

خانواده یا دوستانم مدام به من تذکر می‌دهند که بیش از اندازه سرم در گوشی است.