وقتی احساس ناراحتی می‌کنم، تمایل دارم بیش از حد روی جنبه‌های منفی تمرکز کنم و در آنها غرق شوم.

وقتی اوضاع زندگی به هم می‌ریزد، به خود یادآوری می‌کنم که سختی و رنج بخشی از زندگی همه انسان‌هاست.

وقتی احساس رنج یا شکست می‌کنم، حس می‌کنم دیگران وضعیت بهتری دارند و فقط من این‌قدر آسیب‌پذیر و ناتوانم.

وقتی در رنج و فشار عاطفی هستم، تلاش می‌کنم با مهربانی، درک و مراقبت با خودم رفتار کنم.

وقتی مشکلی برایم پیش می‌آید، کنترل احساساتم را از دست می‌دهم و ماجرا را بسیار بزرگ‌تر از واقعیت می‌بینم.

وقتی در رسیدن به هدفی ناکام می‌شوم، سعی می‌کنم به یاد داشته باشم که بسیاری از مردم نیز شکست را تجربه می‌کنند.

در مواقعی که روزهای سختی را می‌گذرانم، تمایل دارم نسبت به عیب‌ها و خطاهای خودم بی‌رحم و سخت‌گیر باشم.

وقتی چیزی مرا ناراحت می‌کند، سعی می‌کنم احساساتم را با آرامش، کنجکاوی و بدون قضاوت مشاهده کنم.

هنگامی که احساس ناکافی بودن می‌کنم، به خودم یادآوری می‌کنم که نقص و اشتباه، ویژگی مشترک تمام انسان‌هاست.

از ویژگی‌هایی از شخصیتم که دوستشان ندارم به شدت انتقاد می‌کنم و نمی‌توانم آنها را بپذیرم.

وقتی دوران دشواری را سپری می‌کنم، سعی می‌کنم همانند یک دوست صمیمی و دلسوز به خودم آرامش و گرما ببخشم.

وقتی احساس دل‌شکستگی یا ناکامی دارم، حس می‌کنم که بیشتر مردم زندگی به مراتب آسان‌تر و شادتری دارند.

وقتی اتفاق ناخوشایندی رخ می‌دهد، سعی می‌کنم دیدگاهی متوازن، خونسرد و واقع‌بینانه نسبت به موقعیت حفظ کنم.

تلاش می‌کنم شکست‌های شخصی‌ام را به عنوان بخشی از سرشت طبیعی انسان بودن ببینم، نه نقصی استثنایی در خودم.

وقتی در جنبه‌ای از زندگی متوجه کمبودهایم می‌شوم، به شدت احساس بی‌قراری، خشم و سرزنش درونی می‌کنم.

وقتی واقعه دردناکی پیش می‌آید، تلاش می‌کنم تصویری باز و پذیرا نسبت به هیجاناتم داشته باشم و از آنها فرار نکنم.

وقتی با مشکلات بزرگ دست‌وپنجه نرم می‌کنم، احساس می‌کنم از تمام دنیا جدا و تک‌افتاده‌ام.

وقتی رنج می‌کشم یا خطایی مرتکب می‌شوم، با صبر، شفقت و ملایمت با کاستی‌هایم روبرو می‌شوم.

وقتی چیزی ناراحتم می‌کند، افکار منفی از کنترلم خارج شده و تمام ذهن مرا تسخیر می‌کنند.

نسبت به اشتباهات و نقاط ضعف خودم در زندگی بسیار کم‌تحمل و ملامت‌گرم.

هنگام بروز ناملایمات، سعی می‌کنم بدون غرق شدن در درام یا خشم، احساساتم را با تعادل مدیریت کنم.

نسبت به جنبه‌هایی از وجودم که چندان کامل نیستند، با درک، پذیرا بودن و مدارا برخورد می‌کنم.

وقتی رویداد دردناکی رخ می‌دهد، تمایل دارم رنج آن را در ذهنم فاجعه‌بار و بزرگ‌نمایی کنم.

وقتی در کاری شکست می‌خورم، احساس تنهایی عمیقی می‌کنم، انگار هیچ‌کس این حال را درک نمی‌کند.

تلاش می‌کنم در مواقع درد، همان مراقبت و همدردی عمیقی را که به عزیزانم نثار می‌کنم، به خودم هدیه دهم.