وقتی دیگران حرف می‌زنند، وسط کلامشان می‌پرم یا بی‌صبرانه منتظرم نوبت صحبتم برسد.

برای اطمینان از اینکه منظور طرف مقابل را درست فهمیده‌ام، صحبت‌هایش را بازگویی یا خلاصه می‌کنم.

هنگام گوش دادن به دیگران، زود قضاوت کرده و به جای درک حرفشان، در ذهنم جواب آماده می‌کنم.

با تکان دادن سر و تأیید کلامی به طرف مقابل نشان می‌دهم که مشتاقانه به او گوش می‌دهم.

معمولاً حواسم حین مکالمه با موبایل، ساعت یا محیط اطراف پرت می‌شود.

سؤالات باز و شفاف‌کننده می‌پرسم تا طرف مقابل بتواند موضوع را عمیق‌تر توضیح دهد.

به لحن صدا، مکث‌ها و تغییرات چهره طرف مقابل برای کشف احساس واقعی‌اش توجه دارم.

هنگام صحبت کردن ارتباط چشمی مناسب، محترمانه و اطمینان‌بخش برقرار می‌کنم.

متوجه نشانه‌های خستگی، بی‌حوصلگی یا معذب بودن مخاطب در طول گفتگو نمی‌شوم.

زبان بدن خود من (نحوه ایستادن، حالت دست‌ها و چهره) با کلماتی که بر زبان می‌آورم هماهنگ است.

حتی وقتی موضوع جدی یا ناراحت‌کننده است، حالت چهره‌ام خشک، خنثی یا بی‌تفاوت باقی می‌ماند.

به تفاوت‌های فرهنگی و حریم فیزیکی مناسب افراد حین گفتگو احترام می‌گذارم.

نظرات، خواسته‌ها و مرزهایم را به طور واضح، شفاف و بدون حاشیه‌روی بیان می‌کنم.

برای بیان نظرم دچار لکنت، اضطراب یا تردید شدید می‌شوم و ترجیح می‌دهم سکوت کنم.

از ادبیات محترمانه اما قاطع بدون توهین یا کوچک‌شمردن دیگران استفاده می‌کنم.

به جای گفتن مستقیم خواسته، از گوشه‌کنایه و متلک برای رساندن منظورم استفاده می‌کنم.

هنگامی که با نظری مخالفم، مخالفتم را صریح و با استدلال منطقی اعلام می‌کنم.

از بیان ایده‌هایم در جمع یا مخالفت با جمع به شدت می‌ترسم.

مسئولیت کلامم را می‌پذیرم و از پیام‌های «من» (مثلاً: من احساس می‌کنم...) استفاده می‌کنم.

هنگام اوج گرفتن بحث و اختلاف‌نظر، آرامش و کنترل صدای خود را حفظ می‌کنم.

با کوچک‌ترین انتقاد یا مخالفت از کوره درمی‌روم و حالت تهاجمی به خود می‌گیرم.

در مشاجرات به جای برنده شدن در بحث، روی حل ریشه‌ای مسئله تمرکز می‌کنم.

هنگام ناراحتی از تکنیک قهر، سکوت سنگین یا تهدید استفاده می‌کنم.

اگر در جریان گفتگو متوجه اشتباه خودم بشوم، شجاعت پذیرش و عذرخواهی دارم.

در گفتگوها موضوعات و دلخوری‌های کهنه گذشته را پیش می‌کشم و بحث را فرسایشی می‌کنم.

وقتی هیجانات خیلی بالا می‌رود، پیشنهاد می‌دهم کمی بعد در آرامش ادامه دهیم.

می‌توانم خودم را به جای طرف مقابل بگذارم و ماجرا را از چشم او ببینم.

احساسات و نگرانی‌های دیگران را مسخره یا کم‌اهمیت جلوه می‌دهم (مثلاً: این که غصه نداره!).

پیش از دادن راه‌حل فوری و نصیحت، سعی می‌کنم با احساسات فرد همدردی کنم.

تصور می‌کنم دیدگاه من همیشه درست‌ترین و تنها شیوه منطقی نگاه به دنیاست.

تفاوت‌های فردی و خلق‌وخوی متفاوت انسان‌ها را در برقراری ارتباط در نظر می‌گیرم.

وقتی کسی از غمش می‌گوید، فوراً بحث را به سمت خاطرات و مشکلات خودم هدایت می‌کنم.

دیگران در کنار من احساس امنیت و درک شدن عمیق پیدا می‌کنند.