پرداخت قبوض، امور اداری، بانکی یا خریدهای ضروری را تا آخرین ساعات مهلت قانونی عقب می‌اندازم.

شروع یادگیری مهارت‌های تازه، ثبت‌نام در دوره‌ها یا دنبال کردن اهداف جدید را مدام دست‌دست می‌کنم.

شروع مطالعه کتاب‌ها، بررسی فایل‌های کاری یا متون تخصصی برایم کاری فرساینده است.

برقراری تماس‌های کاری مهم یا پاسخ دادن به پیام‌ها و ایمیل‌های ضروری را به تأخیر می‌اندازم.

در پروژه‌های گروهی، سهم کاری خودم را دیرتر از بقیه اعضا تحویل می‌دهم.

ورزش، رژیم غذایی یا پیگیری کارهای درمانی و چکاپ پزشکی را پشت گوش می‌اندازم.

مرتب کردن میز کار، تمیزکاری محیط یا ساماندهی فایل‌ها را مکرراً به فردا موکول می‌کنم.

تصمیم‌گیری درباره مسائل مالی، شغلی یا تصمیمات سرنوشت‌ساز را بی‌دلیل کش می‌دهم.

انجام وظایف اصلی‌ام را متوقف کرده و خودم را با کارهای کم‌اهمیت (مثل پرسه در گوشی) سرگرم می‌کنم.

نگرانم خروجی کارم بی‌نقص و عالی نباشد؛ به همین دلیل دست زدن به آن را به تأخیر می‌اندازم.

ترس از قضاوت، نقد منفی یا تمسخر دیگران باعث می‌شود شروع کارها را عقب بیندازم.

تا زمانی که شرایط، وسایل و حالم ۱۰۰٪ ایده‌آل نباشد، تمایلی به شروع کار ندارم.

ترجیح می‌دهم اصلاً کاری را انجام ندهم تا اینکه آن را با کیفیتی معمولی تحویل بدهم.

از اینکه حین کار متوجه شوم مهارت و کفایت کافی برای اتمامش ندارم وحشت دارم.

کارهایی که تکراری، اداری، پیچیده یا حوصله‌سربر هستند انرژی روانی مرا سریعاً تخلیه می‌کنند.

برای شروع کارها بیش از حد منتظر می‌مانم تا «حس و حالش» یا انگیزه ناگهانی از راه برسد.

احساس کرختی، خستگی مزمن و بی‌رمقی مانع از اقدام سریع من در ساعات کاری می‌شود.

کارهایی که پاداش یا نتیجه ملموس و فوری ندارند برایم غیرجذاب و دلسردکننده‌اند.

اهداف بلندمدتم انگیزه کافی برای غلبه بر خستگی کوتاه‌مدت را در من بیدار نمی‌کنند.

شبکه‌های اجتماعی، فیلم یا بازی‌های دیجیتال ساعت‌ها مرا از انجام تکالیف اصلی غافل می‌کنند.

در اولویت‌بندی کارها سردرگمم و به سختی می‌توانم تصمیم بگیرم کدام کار واجب‌تر است.

خرد کردن پروژه‌های سنگین به گام‌های کوچک روزانه برایم فرآیندی سخت و مبهم است.

تخمینم از مدت‌زمان لازم برای انجام کارها اشتباه درمی‌آید و همیشه وقت کم می‌آورم.

وسوسه لذت‌های دم‌دستی (خواب، خوراکی، گپ) همیشه قوی‌تر از تعهد به کار عمل می‌کند.