همواره نگرانم که در کارهایم اشتباهی رخ دهد و دیگران مرا قضاوت یا سرزنش کنند.

دستیابی به استانداردهای بالا به من انرژی، انگیزه و نشاط برای تلاش بیشتر می‌دهد.

اگر در کاری رتبه اول یا بالاترین خروجی را کسب نکنم، حس می‌کنم یک بازنده تمام‌عیارم.

از اینکه وظایفم را با بالاترین کیفیت و دقت ممکن انجام دهم عمیقاً لذت می‌برم.

ترس از قضاوت منفی دیگران باعث می‌شود پروژه‌هایم را مدام عقب بیندازم و اهمال‌کاری کنم.

برنامه‌ریزی دقیق و نظم شخصی به من کمک می‌کند تا از اوقاتم نهایت بهره‌وری را ببرم.

هرگز از عملکرد خودم راضی نمی‌شوم و مدام در خروجی کارم به دنبال عیب‌ها و کاستی‌ها می‌گردم.

اگر همه چیز دقیقاً و صددرصد طبق برنامه‌ام پیش نرود، احساس شکست و عجز می‌کنم.

حتی اگر به نتیجه صددرصد ایده‌آل نرسم، از مسیر تلاش و رشد فردی خود احساس رضایت دارم.

تعیین اهداف بلندپروازانه و چالش‌برانگیز مرا سرزنده، باانگیزه و فعال نگه می‌دارد.

وقتی اشتباه کوچکی مرتکب می‌شوم، مدت‌ها خودم را سرزنش کرده و احساس بی‌کفایتی می‌کنم.

احساس می‌کنم اگر در تمام زمینه‌ها عالی و بی‌نقص نباشم، دیگران مرا دوست نخواهند داشت.

وقتی کار سختی را به پایان می‌رسانم، به خودم پاداش می‌دهم و از دستاوردم شاد می‌شوم.

به توانایی‌های فردی‌ام برای غلبه بر موانع و فتح قله‌های زندگی ایمان و اعتماد دارم.

استانداردهای شخصی‌ام را با آگاهی و عشق به تعالی انتخاب کرده‌ام نه برای جلب توجه بقیه.

اضطراب شدید و دل‌شوره همواره پیش از شروع یا تحویل هر کاری به سراغم می‌آید.

احساس می‌کنم والدین یا اطرافیانم همواره توقعات سنگین و غیرمنصفانه‌ای از من داشته‌اند.

از اینکه کارهایم را به شیوه‌ای منظم، تمیز و ساختاریافته تحویل دهم احساس آرامش می‌کنم.

ناتوانی در رسیدن به حد کمال در یک کار، باعث بی‌خوابی و نشخوار فکری مفرط در من می‌شود.

از اینکه دیگران متوجه ضعف‌ها یا کاستی‌های کاری من شوند به شدت وحشت دارم.

بازخوردهای منفی و انتقادهای سازنده دیگران را فرصتی ارزشمند برای ارتقای کیفیت کارم می‌دانم.

میل من به تعالی از اشتیاق درونی به رشد سرچشمه می‌گیرد نه از هراس از شکست.

می‌توانم پروژه‌هایم را سر موعد تمام کنم و کمال‌طلبی مانع اقدام و تمام کردن کارها نمی‌شود.

وسواس برای بی‌نقص بودن باعث می‌شود کارهایم را ساعت‌ها بیش از حد کش بدهم و معطل بمانم.

حتی وقتی دیگران کارم را تشویق می‌کنند، حس می‌کنم کارم به اندازه کافی خوب نبوده است.

در کارهای تیمی از همکاری و هم‌افزایی با دیگران برای ارتقای استانداردها لذت می‌برم.

از سپردن وظایف به دیگران پرهیز می‌کنم، چون مطمئنم کار را خراب خواهند کرد.

ترس از مرتکب شدن خطا یا خروجی ناقص گاهی مانع از شروع کارهای جدید توسط من می‌شود.

احساس خودکارآمدی، اعتمادبه‌نفس و شایستگی بالایی در کارهای تخصصی خود دارم.

هر پیروزی برایم صرفاً یک تسکین موقت در برابر ترس و اضطراب از شکست بعدی است.

انعطاف‌پذیری لازم برای تعدیل اهدافم در مواجهه با شرایط پیش‌بینی‌نشده را دارا هستم.

تلاش مستمر برای تعالی فردی، بخش جذاب و نشاط‌آور از فلسفه زیستن من است.

اگر نتوانم کاری را صددرصد عالی انجام دهم، ترجیح می‌دهم اصلاً شروعش نکنم (همه یا هیچ).

احساس می‌کنم زیر بار سنگین استانداردهای سخت‌گیرانه‌ام در حال فرسودگی و خستگی هستم.

من برای دستاوردهای گذشته‌ام ارزش قائلم و از مرور خاطرات موفقیت‌هایم شاد می‌شوم.

شکست را صرفاً یک رویداد مقطعی می‌دانم نه نشانه‌ای از بی‌ارزشی وجودی یا بی‌کفایتی خودم.

مدام عملکردم را با برترین افراد مقایسه کرده و در خلوت خودم احساس حقارت می‌کنم.

داشتن استانداردهای بالا کیفیت کار و روابط مرا ارتقا داده و مایه رشد من بوده است.

اضطراب ناشی از بی‌نقص نبودن، لذت بردن از دستاوردهای لحظه حال را از من سلب کرده است.