نظم و سازماندهی در کارهایم برای من اهمیت بسیار زیادی دارد.

در دوران کودکی، اگر کارها را بی‌نقص انجام نمی‌دادم، مورد توبیخ یا سرزنش قرار می‌گرفتم.

اگر در کاری بالاترین استانداردها را رعایت نکنم، آن را ناتمام و بی‌ارزش می‌دانم.

والدینم به ندرت تلاش‌هایم را تحسین می‌کردند مگر آنکه نتیجه ۱۰۰٪ بی‌نقص باشد.

من اهداف و معیارهایی برای خودم تعیین می‌کنم که بسیار فراتر از حد میانگین اطرافیانم است.

بسیار برای من مهم است که محیط کار و زندگی‌ام مرتب، تمیز و سازمان‌یافته باشد.

من فردی بسیار وقت‌شناس و منظم هستم و بی‌نظمی آرامشم را بر هم می‌زند.

اگر کاری را با کوچک‌ترین خطایی انجام دهم، آن را شبیه به یک شکست کامل می‌بینم.

معمولاً پس از اتمام کارها، این شک در درونم هست که آیا کار را واقعاً درست انجام داده‌ام یا نه.

والدینم همواره از من انتظار داشتند در تحصیل یا کار همیشه بهترین و نفر اول باشم.

من انتظارات بی‌نهایت بالایی از عملکرد و توانایی‌های خودم دارم.

انضباط فردی و طبقه‌بندی دقیق امور، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره من است.

اگر در کارم مرتکب اشتباهی شوم، نگرانم که احترام و ارزش خود را نزد دیگران از دست بدهم.

خانواده‌ام همواره اهداف بلندپروازانه‌ای برای آینده من ترسیم می‌کردند.

اگر در کاری در اوج برتری نباشم، احساس سرخوردگی و بی‌ارزشی می‌کنم.

اشتباه کردن در هر زمینه‌ای، از نظر من نشانه ضعف و بی‌کفایتی فردی است.

از اینکه دیگران لغزش‌ها یا نقایص کاری مرا ببینند به‌شدت شرمگین و دلواپس می‌شوم.

برای من حیاتی است که در هر پروژه‌ای عملکردی کاملاً متمایز و درخشان داشته باشم.

والدینم همیشه انتظار داشتند بدون اتلاف وقت، پله‌های موفقیت را یکی پس از دیگری طی کنم.

باور دارم اگر در انجام وظایفم بی‌نقص نباشم، به زودی توسط اطرافیان کنار گذاشته می‌شوم.

احساس می‌کردم استانداردهای والدینم به قدری دست‌نیافتنی است که هرگز رضایت نمی‌دهند.

اگر نتوانم کاری را به بهترین شکل ممکن انجام دهم، اصلاً تمایلی به شروع آن ندارم.

من معیارها و توقعاتی از خودم دارم که بسیار سخت‌گیرانه‌تر از انتظارات اطرافیان است.

حتی یک اشتباه کوچک می‌تواند تمام زحمات و ارزش یک کار بزرگ را تباه کند.

خانواده‌ام هرگز به نمرات یا نتایج متوسط راضی نمی‌شدند.

من وسایل و برنامه‌های کاری‌ام را با دقت و تقارن خاصی چیدمان می‌کنم.

حتی کارهای تکراری روزمره را با نوعی تردید و بررسی مجدد به پایان می‌رسانم.

روال‌ها و دستورالعمل‌های منظم کاری، احساس امنیت و تمرکز بالایی به من می‌بخشند.

من از خودم انتظار دارم همیشه به عنوان فردی سرآمد، باهوش و کم‌اشتباه شناخته شوم.

مدام این فکر آزارم می‌دهد که شاید می‌توانستم کارها را کمی دقیق‌تر یا بهتر انجام دهم.

اگر در یک موقعیت اجتماعی یا کاری دچار لغزش شوم، ساعت‌ها به نشخوار ذهنی آن می‌پردازم.

حتی بعد از اطمینان‌بخشی دیگران، باز هم نسبت به صحت کامل عملکردم تردید دارم.

شکست در پروژه‌ها یا مسابقات برای من غیرقابل هضم، فاجعه‌بار و ویران‌کننده است.

در گذشته هر زمان خطایی مرتکب می‌شدم، با انتقادات تند یا سردی عاطفی روبرو می‌شدم.