در تصمیم‌گیری‌های خانوادگی متناسب با سن فرزندم، نظر و دیدگاه او را جویا می‌شوم و محترم می‌شمارم.

اگر فرزندم خطایی مرتکب شود، در فضایی امن و بدون تحقیر، پیامد اشتباهش را با او بررسی و جبران می‌کنیم.

تعادل خوبی بین ابراز محبت صمیمانه و حفظ قاطعانه مرزها و قوانین در خانه برقرار کرده‌ام.

فرزندم احساس می‌کند می‌تواند بدون ترس از قضاوت یا تنبیه شدید، مشکلات و رازهایش را با من در میان بگذارد.

استقلال فکری و کنجکاوی فرزندم را تشویق می‌کنم، حتی اگر سلیقه‌اش با من متفاوت باشد.

قوانین خانه ما روشن و عادلانه هستند و در شرایط خاص و توجیه‌پذیر انعطاف منطقی دارند.

اشتباهات رفتاری فرزندم را بخشی طبیعی از فرآیند یادگیری می‌دانم، نه دلیلی برای بی‌احترامی.

برای تلاش‌ها و رفتارهای مثبت فرزندم تشویق کلامی واقعی و بدون اغراق ارائه می‌دهم.

رابطه من با فرزندم بر پایه احترام متقابل و گفت‌وگوی همدلانه است تا سلطه‌گری و اطاعت کورکورانه.

فرزندم باید بدون چون‌وچرا و سؤال‌پرسیدن از دستورات و قوانین من اطاعت کند.

برای اصلاح رفتار اشتباه فرزندم، تنبیه و توبیخ شدید را مؤثرترین ابزار تربیتی می‌دانم.

اجازه نمی‌دهم فرزندم روی حرف من حرفی بزند یا اقتدار والدینی مرا به چالش بکشد.

باور دارم سخت‌گیری مدام مانع از لوس شدن، گمراهی و پرتوقعی فرزند در جامعه می‌شود.

کم پیش می‌آید دلایل مخالفتم را برایش توضیح دهم؛ جمله «چون من می‌گویم» برایش کافی است.

ابراز خشم یا مخالفت فرزندم با تصمیماتم را نشانه بی‌ادبی و سرکشی می‌دانم.

انتظارات من از نمرات، آینده و سبک رفتار فرزندم باید بدون کم‌وکاست عملی شوند.

در خانه ما قوانین تغییرناپذیرند و فرزندم حق چانه‌زنی درباره آن‌ها را ندارد.

کمتر به فرزندم محبت کلامی پررنگ نشان می‌دهم تا اقتدار و ابهت من تضعیف نشود.

معتقدم کودکان برای اینکه در جامعه آسیب نبینند باید در خانه زیر بار انضباط سخت قرار گیرند.

طاقت دیدن گریه، ناکامی یا ناراحتی فرزندم را ندارم و معمولاً تسلیم خواسته‌هایش می‌شوم.

قوانین سفت‌وسختی در خانه برای ساعت خواب، استفاده از موبایل یا انجام وظایف نداریم.

بیشتر ترجیح می‌دهم دوست و رفیق صمیمی فرزندم باشم تا والدی که باید تذکر و دستور بدهد.

به ندرت پیش می‌آید فرزندم را به خاطر اشتباهاتش محروم یا توبیخ کنم.

فرزندم آزادی کامل دارد تا امور روزمره‌اش را طبق میل و دلخواه خودش جلو ببرد.

اگر فرزندم اشتباهی کند، سعی می‌کنم خودم آن را ماست‌مالی کنم تا او اذیت نشود.

اعمال چارچوب و محدودیت را مانع رشد خلاقیت و سرکوب احساسات کودک می‌دانم.

در جمع‌آوری وسایل، مرتب کردن اتاق یا پروژه‌ها، خودم جور کارهای او را می‌کشم.

وقتی فرزندم نافرمانی می‌کند، برای جلوگیری از تنش و دعوا ترجیح می‌دهم کوتاه بیایم.

باور دارم کودک خودش باید در آزادی مطلق بزرگ شود و نباید اراده‌اش را محدود کرد.