می‌توانم احساسات، عواطف و حالات درونی‌ام را به راحتی در قالب کلمات توصیف کنم.

از اینکه گاهی افکار غیرمنطقی، آزاردهنده یا نامناسب به ذهنم می‌رسد، خودم را سرزنش می‌کنم.

وقتی افکار یا تصاویر منفی به ذهنم می‌آیند، می‌توانم بدون اینکه غرق آنها شوم، نظاره‌گر عبورشان باشم.

گاهی به خاطر حواس‌پرتی، رویاپردازی یا مشغولیت ذهنی به اشیاء برخورد می‌کنم یا چیزی را می‌اندازم.

به بوها، عطرها و طعم‌های مختلف در محیط اطرافم با دقت توجه می‌کنم.

حتی در لحظات سخت می‌توانم کلماتی دقیق برای بیان آنچه درونم می‌گذرد پیدا کنم.

کارهایی را بدون توجه و روی حالت «خلبان خودکار» انجام می‌دهم و بعد متوجه می‌شوم چه کرده‌ام.

وقتی دچار احساسات ناخوشایند می‌شوم، می‌توانم بدون اینکه بلافاصله دستپاچه شوم یا واکنش نشان دهم، آرام بمانم.

به خودم می‌گویم که نباید چنین احساسات بد، غمگینانه یا مضطربی را تجربه کنم.

متوجه تغییرات ظریف در بدن خودم (مانند انقباض عضلات یا تغییر در ریتم تنفس) می‌شوم.

پیدا کردن کلمات مناسب برای توصیف افکار و باورهایم برایم کاری سخت و دشوار است.

خیلی وقت‌ها بدون اینکه حواسم به زمان حال باشد، در افکار گذشته یا آینده گم می‌شوم.

افکار و هیجانات درونی‌ام را به دو دسته خوب یا بد تقسیم کرده و خودم را قضاوت می‌کنم.

به جلوه‌های بصری در هنر یا مناظر طبیعی (مانند رقص نور و سایه‌ها) عمیقاً توجه می‌کنم.

بیان احساساتی مانند شادی، غم، دلخوری یا امید به دیگران برایم کار دشواری است.

معتقدم برخی از احساسات و افکار من غیرطبیعی هستند و نباید آنها را داشته باشم.

کارهایی را با شتاب‌زدگی و بدون تمرکز انجام می‌دهم بدون آنکه در لحظه به آنها توجه داشته باشم.

هنگام هجوم افکار استرس‌زا، متوجه آنها می‌شوم اما اجازه می‌دهم بدون قضاوت بگذرند.

متوجه اثرات لمسی آب گرم یا صابون روی بدنم در هنگام دوش گرفتن می‌شوم.

هنگام مواجهه با ناکامی، پیش از هرگونه واکنش کلامی یا عملی، مکث کرده و نفسم را حس می‌کنم.

وقتی حسی در بدنم ایجاد می‌شود، برایم سخت است که آن را به وضوح توصیف کنم.

غالباً در حال غذا خوردن هستم بدون اینکه از طعم واقعی غذا یا جویدن آن آگاه باشم.

می‌توانم به افکار ناخوشایند به عنوان رویدادهایی گذرا در ذهنم نگاه کنم نه واقعیاتی قطعی.

وقتی دچار افکار آشفته می‌شوم، احساس گناه یا سرزنش شدید نسبت به خودم پیدا می‌کنم.

به صداهای پیرامونم (مانند صدای پرندگان، باد یا همهمه شهر) با هوشیاری گوش می‌دهم.

حتی زمانی که به شدت تحت تأثیر احساسات هستم، می‌توانم آنچه را رخ داده تشریح کنم.

هنگام گوش دادن به دیگران، ذهنم جای دیگری است و تنها نیمی از حرف‌هایشان را می‌شنوم.

هنگام خشم یا اندوه، فضایی درونم وجود دارد که به من اجازه می‌دهد فریب طوفان هیجان را نخورم.

از خودم به خاطر داشتن خلق‌وخوی پایین یا مضطرب عصبانی و ناامید می‌شوم.

متوجه جریان و تغییرات بافت پوست یا حرکات تنفسی بدنم در حالت سکون هستم.

دایره واژگان مناسبی برای بیان ظرافت‌های احساسی خود در اختیار دارم.

می‌توانم ناراحتی‌های روانی را تجربه کنم بدون اینکه در دام پاسخ‌های فوری و هیجانی بیفتم.

کارهای روتین را آن‌چنان مکانیکی انجام می‌دهم که متوجه تمام شدن آنها نمی‌شوم.

بسیار منتقد خودم هستم و بابت افکار ناخواسته خودم را مورد بازخواست قرار می‌دهم.

به حس لمس لباس‌ها روی بدنم یا گرما و سرمای محیط توجه آگاهانه دارم.

می‌توانم به خوبی برای دیگران توضیح دهم که در هر موقعیت چه احساسی را تجربه کرده‌ام.

کارهایی را با عجله و برای تمام شدن انجام می‌دهم بدون اینکه در فرایند آن کار حضور داشته باشم.

تمایل دارم خودم را به خاطر داشتن افکار منفی به عنوان فردی ضعیف یا ناقص قضاوت کنم.