به شدت نگرانم که در جمع‌ها مورد قضاوت، تمسخر یا طرد قرار گیرم و این ترس مرا از دیگران دور می‌کند.

برای تصمیم‌گیری‌های حتی ساده زندگی‌ام نیاز دارم دیگران به من اطمینان دهند یا مسئولیت را بر عهده بگیرند.

دوست دارم در کانون توجه جمع باشم و اگر نادیده گرفته شوم احساس کسالت و بی‌قراری می‌کنم.

باور دارم فردی استثنایی و بااستعدادترم و استحقاق تحسین و امتیازات ویژه‌تری نسبت به عموم دارم.

قوانین و محدودیت‌های اجتماعی اغلب مانع کارند و در صورت لزوم باید آنها را برای اهداف خود دور زد.

به نظم، پاکیزگی و انجام بی‌نقص امور چنان حساسم که کارهایم گاهی به تعویق می‌افتد.

احساسات و خلق‌وخوی من مدام در حال نوسان است و گاهی از خشم شدید ناگهان به ناامیدی کامل می‌رسم.

معتقدم اکثر مردم پشت نقاب دوستی، به دنبال ضربه زدن، سوءاستفاده یا فریب دادن من هستند.

اغلب احساس می‌کنم حق من در زندگی ضایع شده و بابت دستورات مراجع قدرت دلخور و شاکی‌ام.

از ابراز احساسات گرم، شوخی در جمع یا صمیمیت عمیق عاطفی با دیگران چندان لذت نمی‌برم.

میل شدیدی به ارتباط صمیمانه دارم، اما به خاطر ترس از تحقیر شدن، هیچ‌گاه پیش‌قدم نمی‌شوم.

ترجیح می‌دهم تسلیم خواسته‌های دیگران شوم تا مبادا آنها مرا ترک کنند یا تنها بگذارند.

برای جلب نظر و محبت دیگران، معمولاً پرشور، جذاب، نمایشی و پرحرارت رفتار می‌کنم.

پذیرش انتقاد از سوی دیگران برایم ناممکن است و کسانی که از من ایراد می‌گیرند را نادان می‌دانم.

اگر کسی مرا عصبانی کند، بدون تردید با او درگیر می‌شوم و اهل تلافی و سرسختی هستم.

اخلاق‌مداری، وظیفه و کارهای اداری برایم بسیار مهم‌تر از تفریح، راحتی و روابط عاطفی است.

به شدت از تنهایی و رها شدن وحشت دارم و برای نگه داشتن افراد گاهی دست به رفتارهای افراطی می‌زنم.

رازها و نقاط ضعفم را به کسی نمی‌گویم، چون مطمئنم روزی علیه خودم از آنها استفاده خواهد شد.

کارهایی را که دوست ندارم با تعلل عمدی، بهانه‌تراشی و کندکاری معطل می‌کنم.

تعریف و تمجید یا بدگویی و سرزنش دیگران تأثیر چندانی بر احساسات خنثی من نمی‌گذارد.

احساس می‌کنم فردی نچسب، بی‌عرضه و پایین‌تر از دیگران در موقعیت‌های اجتماعی هستم.

ناتوانم از اینکه به تنهایی پروژه‌ای را شروع کنم مگر اینکه فرد مطمئنی مرا هدایت کند.

روابط عاطفی‌ام معمولاً پرشور اما پرنوسان و همراه با احساساتی‌گری مفرط و اغراق‌آمیز است.

همدلی با دردهای دیگران برایم اولویت ندارد؛ هدف اصلی من رسیدن به قله‌های موفقیت فردی است.

به ندرت بابت کارهایی که به منافع یا احساسات دیگران آسیب رسانده، دچار عذاب وجدان می‌شوم.

دورانداختن اشیاء کهنه برایم سخت است و روی تمیزی و چینش وسایل وسواس و کنترل شدید دارم.

تصویر و ارزیابی که از هویت، ارزش و آینده خودم دارم مدام و به شدت دگرگون می‌شود.

همیشه گوش‌به‌زنگم تا رگه‌های کینه‌توزی، توهین یا تحقیر پنهان در رفتار دیگران را کشف کنم.

با خود فکر می‌کنم که سرنوشت با من نامنصف بوده و افراد نالایق به موقعیت‌های بهتری رسیده‌اند.

داشتن دوستان صمیمی یا روابط عاطفی برایم جذابیتی ندارد و تنهایی‌ام را ترجیح می‌دهم.

از شغل‌ها، جلسات یا فعالیت‌هایی که نیازمند تماس نزدیک اجتماعی است اجتناب می‌کنم.

اضطراب شدیدی می‌گیرم اگر مجبور شوم مدتی طولانی تنها بمانم و کسی مراقبم نباشد.

ظاهرم را طوری آراسته می‌کنم که همواره توجه، تمجید و نگاه دیگران را به سمت خود بکشم.

حس می‌کنم دیگران باید بدون چون‌وچرا به ساز من برقصند و خواسته‌هایم فوراً برآورده شوند.

برای به دست آوردن پول، لذت یا موقعیت، دور زدن قانون یا فریبکاری را مجاز می‌دانم.

واگذاری کارها به دیگران برایم غیرممکن است، مگر اینکه دقیقاً طبق شیوه سفت‌وسخت من عمل کنند.

رفتارهای تکانشی، خشم غیرقابل مهار یا پوچی درونی را هنگام استرس شدید تجربه کرده‌ام.

خیانت، بی‌وفایی یا اشتباه دیگران را هرگز نمی‌بخشم و کینه‌ها را همیشه در دل نگه می‌دارم.

هنگام مواجهه با دستورات اداری یا قواعد جمعی، اول دنبال راهی برای غر زدن یا لجبازی هستم.

اگر روزها با هیچ انسانی هم‌کلام نشوم، ذره‌ای احساس دلتنگی یا دل‌مردگی نمی‌کنم.

در جمع‌ها همیشه نگرانم که نکند رفتاری ناشایست انجام دهم و مایه سرافکندگی شوم.

حتی وقتی مطمئنم حق با من است، جرات مخالفت با افراد حامی‌ام را ندارم مبادا ترکم کنند.

تمایل دارم آشنایی‌های معمولی را بسیار صمیمانه‌تر و رمانتیک‌تر از آنچه واقعاً هست تصور کنم.

به ندرت کسی را در سطح هوش و درایت خودم می‌یابم و اطرافیان را انسان‌هایی عادی می‌بینم.