برای رفع مشکل، اطلاعات موثق جمع‌آوری می‌کنم و با متخصصان مشورت می‌نمایم.

گزینه‌های مختلف را می‌سنجم و انرژی‌ام را فقط روی اموری که قابل تغییرند متمرکز می‌کنم.

پس از ریشه‌یابی چالش، با عزم راسخ تمام توانم را برای اقدام عملی صرف می‌کنم.

سعی می‌کنم جنبه‌های مثبت، تجربیات آموزنده یا فرصت‌های پنهان در این بحران را پیدا کنم.

به خود یادآوری می‌کنم که دست‌وپنجه نرم کردن با این چالش باعث پختگی و قوی‌تر شدن من می‌شود.

امیدم را حفظ می‌کنم و باور دارم پس از این سختی، افق‌های روشن‌تری گشوده خواهد شد.

تلاش می‌کنم در دل این رنج و سختی، یک معنای والاتر یا حکمت زیستی کشف کنم.

درباره احساسات، دغدغه‌ها و فشارهایم با دوستی دلسوز یا فردی مورد اعتماد گفتگو می‌کنم.

از اطرافیان، خانواده یا همکاران تقاضای کمک فکری، عاطفی یا عملی می‌کنم.

با کسانی که قبلاً تجربه مشابهی داشته‌اند مشورت می‌کنم تا از راه‌حل‌های آنان بهره بگیرم.

اجازه می‌دهم دیگران در این شرایط دشوار کنارم باشند و محبت و مراقبت آنها را می‌پذیرم.

برای دفاع از حق و حل تعارض، شجاعانه و مستقیم با منشأ مشکل روبرو می‌شوم.

موضع منطقی خود را با قاطعیت حفظ می‌کنم و برای تغییر شرایط محکم می‌ایستم.

به کسانی که در ایجاد این بحران دخیل بوده‌اند بازخورد صریح و شفاف می‌دهم.

ریسک اقدام را می‌پذیرم و بلافاصله برای رویارویی با مانع پیش‌قدم می‌شوم.

سعی می‌کنم موضوع را کوچک جلوه دهم و طوری وانمود کنم که اصلاً مسئله مهمی نیست.

طوری رفتار می‌کنم که گویی هیچ مشکلی پیش نیامده و همه چیز در کمال آرامش است.

سعی می‌کنم فاصله عاطفی‌ام را با بحران حفظ کنم و خودم را کاملاً بی‌تفاوت نشان دهم.

به شوخی و خنده متوسل می‌شوم تا از سنگینی بار روانی ماجرا بکاهم.

احساسات، خشم و نگرانی‌هایم را درون خود پنهان می‌کنم تا دیگران متوجه تزلزل من نشوند.

تلاش می‌کنم نگذارم احساساتم در تصمیم‌گیری‌هایم دخالت کنند و هیجاناتم را مهار می‌کنم.

اضطراب و بیقراری‌ام را فرو می‌خورم تا دست به اقدامی نسنجیده نزنم.

احساساتم را با احتیاط بروز می‌دهم تا در برابر دیگران شکننده و ضعیف جلوه نکنم.

با رویاپردازی آرزو می‌کنم کاش معجزه‌ای رخ می‌داد یا این اتفاق کلاً وجود نداشت.

به پرخوری، خواب مفرط یا وب‌گردی طولانی پناه می‌برم تا از فکر کردن به مشکل فرار کنم.

تا جای ممکن از افراد، مکان‌ها یا صحبت‌هایی که بحران را یادآوری می‌کنند دوری می‌کنم.

دست از اقدام می‌کشم به این امید مبهم که گذر زمان شاید خودبه‌خود مشکل را محو کند.

خودم را مقصر اصلی می‌دانم و مدام فکر می‌کنم اشتباهات خودم باعث این بحران شد.

با خود عهد می‌بندم که اگر از این مهلکه نجات پیدا کنم، رفتارهایم را کاملاً دگرگون کنم.

در خلوتم مدام بی‌دقتی‌ها و خطاهای گذشته‌ام را مرور می‌کنم و احساس عذاب وجدان دارم.

تمام تقصیرها و عواقب تلخ این پیشامد را به گردن می‌گیرم و خودم را سرزنش می‌کنم.