نگاهم به زندگی طنزآمیز است و سعی می‌کنم به مسائل سخت با شوخ‌طبعی نگاه کنم.

اگر کسی اشتباه خنده‌داری بکند، معمولاً او را دست می‌اندازم و مسخره می‌کنم.

برای اینکه در جمع پذیرفته شوم، اجازه می‌دهم مرا مسخره کنند یا خودم را تحقیر می‌کنم.

به ندرت در جمع لطیفه تعریف می‌کنم یا داستانی خنده‌دار برای دیگران می‌گویم.

حتی وقتی تنها هستم، می‌توانم با فکر کردن به جنبه‌های مضحک زندگی حالم را خوب کنم.

دیگران را مسخره نمی‌کنم حتی اگر کارشان مضحک یا اشتباه به نظر برسد.

در شوخی‌ها اغلب خودم را هدف قرار می‌دهم و از معایب ظاهری یا اخلاقی‌ام مایه می‌گذارم.

به ندرت با دوستانم شوخی‌های شاد و سرگرم‌کننده رد و بدل می‌کنم.

شوخ‌طبعی راه اصلی من برای دور ماندن از غمگینی و استرس‌های روزمره است.

وقتی از کسی عصبانی شوم، با طعنه، نیش‌وکنایه و شوخی‌های گزنده تلافی می‌کنم.

برای اینکه مردم از من خوششان بیاید، معمولاً نقش دلقک یا فرد بی‌عرضه جمع را بازی می‌کنم.

خندیدن دسته‌جمعی با دوستان به من حس صمیمیت و پیوند عاطفی عمیقی می‌دهد.

وقتی اتفاق ناخوشایندی برایم می‌افتد، سعی می‌کنم به جنبه خنده‌دار و طنز آن بنگرم.

هرگز برای خنداندن دیگران، آبرو، ضعف یا احساسات کسی را خدشه‌دار نمی‌کنم.

برای سرگرم کردن دیگران نیازی ندارم خودم را بی‌کفایت یا خنگ جلوه دهم.

گفتن حرف‌های بامزه و شاد کردن فضا برایم کاری آسان، طبیعی و لذت‌بخش است.

اگر غمگین باشم، شوخ‌طبعی به من کمک می‌کند روحیه‌ام را به سرعت بازیابی کنم.

حتی اگر شوخی من باعث رنجش کسی شود، اگر خنده‌دار باشد آن را در جمع به زبان می‌آورم.

اجازه می‌دهم دوستانم با مسخره کردن من شاد شوند، حتی اگر درونم ناراحت شوم.

با شوخی و خنده راحت‌تر می‌توانم با افراد غریبه ارتباط صمیمی و دوستانه برقرار کنم.

حفظ نگاه طنزآمیز به زندگی در موقعیت‌های پرفشار برایم کار دشواری است.

از تیکه‌انداختن، طنز سیاه و دست انداختن افراد مغرور لذت زیادی می‌برم.

گاهی پس از خندیدن دیگران به عیب‌هایم، احساس حقارت و پشیمانی درونی می‌کنم.

خنداندن دیگران کار دشواری برای من است و استعدادی در بذله‌گویی ندارم.

معتقدم لبخند زدن به تلخی‌ها، مؤثرترین پادزهر در برابر افسردگی و ناملایمات است.

اگر کسی آزارم دهد، با شوخی‌های تحقیرآمیز در برابر دیگران سنگ روی یخش می‌کنم.

بیش از حد از خودم مایه می‌گذارم و خودم را دست می‌اندازم تا جو جمع آرام شود.

در جمع‌ها معمولاً شنونده‌ام تا اینکه خودم شروع به شوخی و خنداندن بقیه کنم.

حتی در بدترین روزها می‌توانم زاویه‌ای طنزآمیز برای آرام کردن خودم پیدا کنم.

مهار شوخی‌های نیش‌دار برایم سخت است و ناخواسته با طعنه‌هایم دیگران را می‌رنجانم.

احساسات منفی و غصه‌های درونی‌ام را پشت نقاب مسخره کردن خودم پنهان می‌کنم.