احساس می‌کنم همسرم مرا درک نمی‌کند و زبان مشترکی با یکدیگر نداریم.

احساس می‌کنم با همسرم پیوند عاطفی، همبستگی و نزدیکی قلبی عمیقی دارم.

گاهی به این نتیجه می‌رسم که کاش هرگز با همسرم ازدواج نکرده بودم.

من و همسرم با یکدیگر سازگاری، تفاهم و تعامل بسیار مطلوبی داریم.

احساس می‌کنم همسرم توقعات فراتر از حد و غیرمنصفانه‌ای از من دارد.

احساس می‌کنم در این رابطه زناشویی گرفتار، محصور و در بن‌بست هستم.

من به صداقت، تعهد و وفاداری همسرم اعتماد و اطمینان کامل دارم.

از مصاحبت، همنشینی و گذراندن اوقات فراغت در کنار همسرم عمیقاً لذت می‌برم.

احساس می‌کنم همسرم با بی‌مهری، طردکنندگی و سردی عاطفی با من رفتار می‌کند.

از روابط زناشویی و ابراز صمیمیت جسمانی با همسرم احساس رضایت کامل دارم.

احساس می‌کنم تنش‌های این زندگی زناشویی، انرژی، شادابی و انگیزه مرا فرسوده است.

احساس می‌کنم همسرم به عنوان یک انسان مستقل، احترام و ارزش زیادی برای من قائل است.

در تصمیم‌گیری‌های زندگی و گفتگوها مدام دچار تعارض، جروبحث و بن‌بست می‌شویم.

احساس می‌کنم همسرم نسبت به خواسته‌ها و دغدغه‌هایی که مطرح می‌کنم بی‌اعتنا است.

اگر حق انتخاب دوباره داشتم، با اطمینان باز هم همین همسرم را برای زندگی برمی‌گزیدم.

همسرم را در سختی‌ها و بحران‌های زندگی، امن‌ترین پناه و پشتیبان خود می‌دانم.

احساس می‌کنم همسرم در جمع یا در خلوت باعث تخریب اعتمادبه‌نفس یا تحقیر من می‌شود.

احساس می‌کنم کانون خانواده ما سرشار از شور، صمیمیت و امید به زندگی است.

گفتگو کردن و در میان گذاشتن افکار درونی‌ام با همسرم برایم بسیار آرامش‌بخش و راحت است.

احساس می‌کنم همسرم مرا با تمام تفاوت‌ها و همان‌گونه که هستم پذیرفته و دوست دارد.

رابطه ما آکنده از رنجش‌ها، دلخوری‌ها و ناکامی‌های کهنه و تلنبارشده است.

نسبت به آینده مشترک، پایداری و رشد ازدواجمان کاملاً خوش‌بین و امیدوارم.

احساس می‌کنم همسرم مدام در حال مچ‌گیری، سرزنش و مقصر دانستن من در مشکلات است.

فاصله عاطفی و روحی میان من و همسرم روز به روز در حال عمیق‌تر شدن است.