اگر در کاری اشتباه کنم، احساس می‌کنم تمام زحماتم بر باد رفته است.

من فردی بسیار منظم هستم و همه چیز باید سر جای مشخص خود باشد.

ارزش واقعی من به این بستگی دارد که دیگران عملکردم را چگونه ارزیابی کنند.

قبل از آغاز هر فعالیت، برای تمام مراحل آن از قبل برنامه‌ریزی دقیق می‌کنم.

مدت‌ها پس از اتمام یک کار، ذهنم درگیر نقص‌ها و کاستی‌های احتمالی آن است.

از اطرافیانم انتظار دارم کارها را با بالاترین کیفیت ممکن انجام دهند.

در دوران رشد حس می‌کردم والدینم هرگز به کمتر از نمره یا عملکرد عالی رضایت نمی‌دهند.

هدف‌گذاری‌های بلندپروازانه به من انرژی و انگیزه حرکت می‌دهند.

حتی یک اشتباه کوچک در کارنامه یا شغلم باعث حس ناتوانی و حقارت در من می‌شود.

به هم ریختگی محیط کار یا زندگی، تمرکز و آرامش درونی‌ام را سلب می‌کند.

اگر حس کنم کسی از دستاورد من ناراضی است، بسیار مضطرب و نگران می‌شوم.

پیشرفت گام‌به‌گام طبق برنامه از پیش‌تعیین‌شده را به کارهای تصادفی ترجیح می‌دهم.

بارها و بارها مکالمات گذشته را در ذهنم مرور می‌کنم تا ببینم آیا اشتباهی گفته‌ام یا خیر.

تحمل تنبلی، بی‌دقتی یا اهمال‌کاری دیگران برای من بسیار سخت است.

احساس می‌کردم محبت و پذیرش والدینم مشروط به موفقیت‌های چشمگیر من بود.

رسیدن به سطح متوسط هرگز برای رضایت خاطر من کافی نیست.

هنگام مواجهه با کوچک‌ترین نقص در کار، دچار استرس و ترس از شکست می‌شوم.

داشتن نظم، انضباط و روتین روزانه را کلید موفقیت پایدار می‌دانم.

اگر دیگران کارم را تحسین نکنند، حس می‌کنم کارم بی‌ارزش بوده است.

برای اهداف بلندمدت و کوتاه‌مدت زندگی‌ام چک‌لیست و برنامه مشخص دارم.

ناتوانی در انجام بی‌نقص یک کار باعث می‌شود ساعت‌ها خودم را سرزنش کنم.

سطح انتظارات من از شریک زندگی یا همکارانم معمولاً بسیار فراتر از حد عرف است.

خانواده‌ام همواره اهدافی برایم تعیین می‌کردند که دستیابی به آنها طاقت‌فرسا بود.

همواره مشتاقم مهارت‌هایم را ارتقا داده و استانداردهای قبلی خودم را جابجا کنم.

اشتباه کردن را نشانه‌ای قطعی از بی‌کفایتی شخصی و ضعف درونی می‌دانم.

فایل‌ها، ابزارها و وسایل شخصی‌ام دسته‌بندی و طبقه‌بندی منظمی دارند.

ترس از قضاوت منفی دیگران گاهی مانع از ارائه کارهایم می‌شود.

همیشه تلاش می‌کنم پیامدها و موانع احتمالی مسیر را از قبل پیش‌بینی کنم.

خواب شبانه‌ام اغلب به خاطر مرور خطاهای رخ‌داده در طول روز برهم می‌خورد.

دوست دارم افرادی که با من همکاری می‌کنند، همانند من دقیق و نکته‌سنج باشند.

والدینم به ندرت تلاش‌هایم را تشویق می‌کردند مگر اینکه به مقام اول می‌رسیدم.

از چالش‌های دشواری که مرا وادار به استفاده از نهایت توانم می‌کنند لذت می‌برم.

نگرانی از مرتکب شدن خطا گاهی باعث به تعویق انداختن شروع پروژه‌ها می‌شود.

روش‌های مشخص و استانداردی برای انجام وظایف روتین روزمره دارم.

حتی یک انتقاد ملایم می‌تواند تمام روز حالم را خراب کند.

تقسیم اهداف بزرگ به گام‌های کوچک و قابل سنجش، روش همیشگی من است.

در گذشته گیر می‌کنم و مدام فکر می‌کنم چطور می‌توانستم کارها را بهتر انجام دهم.

سپردن وظایف مهم به دیگران برایم دشوار است چون مطمئن نیستم خوب انجام دهند.

احساس می‌کنم هنوز هم در ناخودآگاه در حال رقابت برای برآورده کردن انتظارات والدینم هستم.

من شایستگی دستیابی به بالاترین مراتب رشد حرفه‌ای و فردی را دارم.

اگر نتیجه کار صد درصد ایده‌آل نباشد، آن را یک شکست تمام‌عیار تلقی می‌کنم.

نظم داشتن به من احساس تسلط و امنیت روانی می‌دهد.

تلاش زیادی می‌کنم تا از هرگونه رفتار یا خروجی که ممکن است موجب نارضایتی جمع شود پرهیز کنم.

مدیریت زمان و داشتن تقویم کاری مشخص، اولویت مهم زندگی من است.

خیلی دیر می‌توانم خطاهای کوچک خودم را ببخشم و فراموش کنم.

وقتی دیگران با استانداردهای پایین کار می‌کنند، از درون احساس کلافگی می‌کنم.

در کودکی احساس می‌کردم اگر شکست بخورم، مایه سرافکندگی خانواده خواهم شد.

انرژی زیادی برای خلق دستاوردهای کم‌نظیر و باکیفیت سرمایه‌گذاری می‌کنم.

افشای اشتباهاتم در جمع برای من وحشتناک و غیرقابل تحمل است.

شروع کارها را موکول به تمیز و مرتب بودن کامل محیط پیرامونم می‌کنم.

بسیار برایم حیاتی است که همواره در چشم دیگران فردی موفق و شایسته جلوه کنم.

ترجیح می‌دهم قبل از هر اقدام، زمان کافی برای تدوین استراتژی صرف کنم.

نشخوار فکری درباره پیامدهای منفی تصمیمات، انرژی ذهنی زیادی از من می‌گیرد.

معتقدم همه افراد در هر نقشی باید تعهد صد درصدی به بی‌نقص بودن داشته باشند.

استانداردهای بالایی که امروز دارم، بازتاب دقیق انتظارات سخت‌گیرانه والدینم است.

رضایت من از زندگی پیوند عمیقی با پیشرفت مستمر و فتح قله‌های تازه دارد.

همواره نگرانم که نقصی ناخواسته تمام شایستگی‌های مرا در نظر دیگران بی‌ارزش کند.