امیدوارم روزی در شرایطی قرار بگیرد که طعم دردی که کشیده‌ام را بچشد.

می‌خواهم به او بفهمانم که رفتارش بی‌پاسخ نخواهد ماند و تلافی خواهم کرد.

وقتی می‌بینم با عواقب یا مشکلی مواجه شده، درونم احساس رضایت پنهان می‌کنم.

در ذهنم سناریوهایی می‌چینم که چطور او را بابت خطایش شرمنده یا تنبیه کنم.

تا جای ممکن از برخورد حضوری، مکالمه یا هرگونه تماس با او پرهیز می‌کنم.

فاصله عاطفی شدیدی بین خودم و او ایجاد کرده‌ام و تمایلی به نزدیک شدن ندارم.

اگر در جمعی یا موقعیتی حضور داشته باشد، ترجیح می‌دهم آنجا را ترک کنم.

قلبم را به روی او بسته‌ام و دیگر اجازه نمی‌دهم از دنیای درونی‌ام باخبر شود.

دیدن او یا شنیدن نامش حس معذب بودن و بی‌میلی شدید به ارتباط در من ایجاد می‌کند.

روابطم را با او در سردترین و کوتاه‌ترین حالت ممکن نگه می‌دارم.

حتی اگر عذرخواهی کند، تمایلی به بازگشت پیوند قبلی میانمان ندارم.

از صمیم قلب برای او در زندگی، آرامش و عاقبت‌به‌خیری آرزو می‌کنم.

با وجود اشتباهش، هنوز می‌توانم ویژگی‌های مثبت یا جنبه‌های انسانی‌اش را ببینم.

اگر در تنگنا یا مشکلی واقعی قرار بگیرد، در صورت توان کمکی از او دریغ نمی‌کنم.

خشم و بار سنگین این رنجش را از دوش روحم زمین گذاشته‌ام و رها شده‌ام.

آمادگی دارم رابطه را در قالبی امن، محترمانه و به دور از کینه ادامه دهم یا بپذیرم.

احساس شفقت و درک شرایط انسانی، جای کینه شدید را در قلبم گرفته است.