مدت‌هاست که از ته دل به همسرم ابراز محبت یا علاقه کلامی نکرده‌ام.

حس می‌کنم حضور یا عدم حضور همسرم در خانه تفاوت چندانی در حالم ایجاد نمی‌کند.

بیشتر ترجیح می‌دهم اوقات فراغت و تنهایی‌ام را دور از همسرم بگذرانم.

روابط زناشویی و نزدیکی عاطفی میان ما بسیار کم‌رنگ، سرد یا تشریفاتی شده است.

امید و انگیزه خود را برای بازگشت گرمای روزهای اول رابطه‌مان از دست داده‌ام.

در خلوت احساس می‌کنم ما فقط دو هم‌خانه هستیم که زیر یک سقف زندگی مشترکی ندارند.

موفقیت‌ها، غم‌ها یا اتفاقات مهم روزمره‌ام را دیگر مشتاقانه با او در میان نمی‌گذارم.

هنگام بروز اختلاف، گفتگو به بن‌بست می‌رسد و به سکوت سنگین یا قهر طولانی پناه می‌بریم.

احساس می‌کنم هر صحبتی بین ما خیلی زود به سرزنش، کنایه یا بحث فرساینده تبدیل می‌شود.

از در میان گذاشتن افکار واقعی‌ام با او پرهیز می‌کنم، زیرا می‌دانم شنیده یا درک نمی‌شوم.

در بحث‌ها معمولاً یکی از ما گفتگو را قطع کرده و به اصطلاح دیوارکشی (سکوت تدافعی) می‌کند.

گفتگوهای دونفره ما معمولاً محدود به مسائل اداری خانه، خریدها و هماهنگی فرزندان است.

حتی زمانی که هر دو در یک اتاق هستیم، هرکدام در دنیای گوشی یا افکار خودمان غرقیم.

احساس می‌کنم تمایلی برای گوش دادن صبورانه به صحبت‌های یکدیگر نداریم.

تلاش‌های قبلی برای صحبت کردن به تغییر معناداری نینجامیده و به ناامیدی ختم شده است.

کینه و دلخوری‌های کهنه از گذشته در دلم مانده و نمی‌توانم آن‌ها را فراموش کنم.

گاهی اوقات حس سرزنش، خشم پنهان یا تحقیر نسبت به رفتارهای همسرم پیدا می‌کنم.

احساس می‌کنم در این ازدواج نادیده گرفته شده‌ام و فداکاری‌هایم ارزشی نداشته است.

آینده رابطه برایم مبهم است و گاهی به زندگی مستقل یا جدایی فکر می‌کنم.

به خاطر نگاه اطرافیان، تعهدات مالی یا بچه‌ها به این زندگی ادامه می‌دهم نه عشق میانمان.

خوبی‌ها و ویژگی‌های مثبت همسرم کمتر به چشمم می‌آید و بیشتر خطاهایش پررنگ است.

احساس آرامش و امنیت روانی واقعی را در محیط خانه تجربه نمی‌کنم.

حس می‌کنم دیگر انرژی یا اشتیاقی برای نجات دادن این رابطه برایم باقی نمانده است.