مدام مراقب مقدار کالری و ارزش انرژی غذاهایی که می‌خورم هستم.

از خوردن غذاهای سرشار از کربوهیدرات (مثل نان، برنج و سیب‌زمینی) با وسواس دوری می‌کنم.

پس از صرف غذا احساس گناه، سرزنش و پشیمانی روانی شدید می‌کنم.

اشتیاق و دغدغه شدیدی برای لاغرتر و استخوانی‌تر شدن دارم.

هنگام ورزش کردن، تمرکز اصلی‌ام بر سوزاندن کالری‌های دریافت شده است.

اشتغال ذهنی مداومی با وجود چربی در نقاط مختلف بدنم دارم.

از خوردن خوراکی‌های حاوی شکر و شیرینی‌جات به شدت پرهیز می‌کنم.

همواره غذاهای کم‌کالری یا رژیمی را به غذاهای معمولی ترجیح می‌دهم.

بعد از مصرف شیرینی یا غذای پرچرب، به شدت احساس ناراحتی و بی‌قراری می‌کنم.

بیشتر اوقات به غذا، مواد خوراکی و وعده بعدی فکر می‌کنم.

دوره‌هایی داشته‌ام که حس کنم کنترل غذا خوردن را از دست داده‌ام و پرخوری افراطی کرده‌ام.

بعد از غذا خوردن، وسوسه یا تمایل به بالا آوردن عمدی (استفراغ) به سرم می‌زند.

احساس می‌کنم موضوع غذا و وزن، تمام زندگی و افکارم را تحت کنترل خود درآورده است.

بیش از حد معمول زمان صرف فکر کردن به خوراکی‌ها و آماده‌سازی آن‌ها می‌کنم.

از اینکه بیش از حد لاغر، باریک یا کم‌وزن باشم احساس لذت می‌کنم.

حتی وقتی به شدت گرسنه‌ام، سعی می‌کنم از غذا خوردن خودداری کنم.

غذایم را به تکه‌های بسیار ریز تقسیم می‌کنم تا آرام‌تر و کمتر بخورم.

احساس می‌کنم دیگران دوست دارند و ترجیح می‌دهند من بیشتر غذا بخورم.

دیگران به من می‌گویند بیش از حد لاغرم، در حالی که خودم حس چاقی دارم.

نسبت به سایر افراد زمان بسیار بیشتری را صرف جویدن و خوردن غذا می‌کنم.

در برابر غذا نخوردن، کنترل نفس و انضباط بسیار سرسختانه‌ای از خود نشان می‌دهم.

احساس می‌کنم اعضای خانواده یا اطرافیان برای غذا خوردن به من فشار می‌آورند.

به طور مکرر در دوره‌ها یا رژیم‌های کاهش وزن سخت‌گیرانه شرکت می‌کنم.

از خالی بودن معده‌ام احساس سبکی و آرامش روانی بسیار لذت‌بخشی می‌کنم.

پس از خوردن وعده‌های غذایی، به رفتارهای جبرانی سنگین مثل پیاده‌روی فرساینده روی می‌آورم.