وقتی ناراحت یا تحت فشار روحی هستم، هیچ فکری جز حال بدم نمی‌توانم بکنم.

نمی‌توانم با احساس درماندگی و غم عمیق کنار بیایم و فوراً از پا درمی‌آیم.

احساسات منفی و پریشانی تمام توجه و تمرکز ذهنی مرا کاملاً تصاحب می‌کنند.

تحمل احساسات دردناک روانی برای من طاقت‌فرسا و غیرممکن است.

حتی در زمان اوج ناراحتی هم می‌توانم این احساسات را به عنوان بخشی طبیعی از زندگی بپذیرم.

احساس ناراحتی و پریشانی را نشانه‌ای از ضعف، ناتوانی و شکست شخصی خودم می‌دانم.

حاضرم هر کاری بکنم تا بلافاصله از شر این احساس ناراحتی و درد درونی خلاص شوم.

وقتی حالم بد است، احساس شرم و خجالت می‌کنم از اینکه چرا نمی‌توانم قوی باشم.

فکر می‌کنم احساسات منفی‌ام بسیار وحشتناک‌تر و وخیم‌تر از دیگران است.

از اینکه این‌قدر تحت تأثیر هیجانات منفی به هم می‌ریزم از خودم عصبانی می‌شوم.

احساس ناراحتی را فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر می‌دانم که تمام زندگی‌ام را نابود می‌کند.

هنگام هجوم استرس شدید، دست به کارهای عجولانه یا نسنجیده می‌زنم تا آرام شوم.

برای فرار از هیجانات منفی، بلافاصله به رفتارهای تکانشی (پرخوری، انزوا، دادزدن و...) پناه می‌برم.

پریشانی آن‌چنان مرا در خود غرق می‌کند که توان فکر کردن به اهداف و کارهایم را از دست می‌دهم.