وقتی با اعضای خانواده یا همسرم مشکلی پیدا کنم، برای مدتی طولانی قهر کرده و ارتباطم را قطع می‌کنم.

برای من بسیار دشوار است که با نظرات و خواسته‌های دوستان نزدیک یا همسرم مخالفت کنم.

حتی در شرایطی که دیگران با من مخالفند، شجاعت ایستادن بر سر باورهای منطقی‌ام را دارم.

کوچک‌ترین انتقاد یا لحن تند دیگران می‌تواند تمام روز آرامش مرا برهم بزند.

ترجیح می‌دهم از موقعیت‌های عاطفی صمیمی دوری کنم تا آسیب نبینم یا وابسته نشوم.

حال روحی و آرامش درونی من کاملاً به این بستگی دارد که همسرم یا اطرافیانم چه حسی دارند.

می‌توانم بین عواطف شدیدم و تصمیم‌گیری‌های عقلانی‌ام تفکیک قائل شوم.

در شرایط پرفشار به سرعت دستپاچه می‌شوم و تصمیمات عجولانه‌ای می‌گیرم که بعداً پشیمان می‌شوم.

برای حل مشکلات با خانواده، مهاجرت یا فاصله فیزیکی زیاد را تنها راه‌حل می‌دانم.

احساس می‌کنم هویت مستقلی ندارم و کاملاً در خواسته‌های خانواده یا شریک عاطفی‌ام ذوب شده‌ام.

اگر دیگران مرا سرزنش کنند، عزت‌نفس و تصویر مثبتی که از خودم دارم فرو نمی‌ریزد.

وقتی کسی از نزدیکانم ناراحت است، آن‌قدر منقلب می‌شوم که گویی درد او برای من اتفاق افتاده است.

به ندرت احساسات واقعی، ضعف‌ها یا آسیب‌پذیری‌هایم را با کسی در میان می‌گذارم.

همواره نگرانم که مبادا کاری بکنم که موجب نارضایتی و اخم دیگران شود.

می‌توانم در عین صمیمیت با همسرم، اهداف و برنامه‌های شخصی مستقل خود را نیز دنبال کنم.

هنگام جروبحث خانوادگی، صدایم را بلند می‌کنم یا واکنش‌های تند غیرارادی نشان می‌دهم.

وقتی کسی بیش از حد به من نزدیک می‌شود، احساس خفگی می‌کنم و به عقب عقب‌نشینی می‌کنم.

اگر همسرم از دست من دلخور شود، احساس گناه خردکننده‌ای تمام وجودم را می‌گیرد.

می‌دانم چه کسی هستم و چه خواسته‌هایی دارم و نیازی به تایید دائمی دیگران ندارم.

در تصمیم‌گیری‌های مهم زندگی، هیجانات و احساسات زودهنگامم بر عقل و منطقم غلبه می‌کنند.

احساس می‌کنم اعضای خانواده پدری‌ام مرا خفه می‌کنند، بنابراین ارتباطم را با آنها به حداقل رسانده‌ام.

به سختی می‌توانم مرزی بین نیازهای خودم و نیازهای شریک زندگی‌ام تعیین کنم.

می‌توانم بدون پرخاشگری یا خشم، نظر مخالفم را با آرامش بیان کنم.

وقتی اوضاع آن‌طور که می‌خواهم پیش نمی‌رود، بسیار بدخلق، کلافه و مضطرب می‌شوم.

به جای روبرو شدن با تعارضات خانوادگی، ترجیح می‌دهم سکوت کنم و دیوار دفاعی بکشم.

خیلی نگرانم که مبادا اطرافیانم مرا فردی خودخواه بدانند، بنابراین مدام از خودگذشتگی افراطی می‌کنم.

پایبندی به اصول اخلاقی‌ام را بر جلب رضایت و خشنودسازی مقطعی دیگران ترجیح می‌دهم.

به راحتی درگیر تنش‌ها و مشاجرات اطرافیان می‌شوم و نمی‌توانم خونسرد بمانم.

احساس می‌کنم اگر با کسی بیش از حد صمیمی شوم، کنترلم را بر زندگی‌ام از دست خواهم داد.

برای انجام کارهای مهم روزمره‌ام حتماً باید تایید و نظر مثبت دیگران را دریافت کنم.

در مواقع بحرانی می‌توانم آرامش درونی‌ام را حفظ کرده و منطقی فکر کنم.

احساساتم مانند آتشفشان به سرعت فوران می‌کنند و مهار آنها برایم دشوار است.

ترجیح می‌دهم در پیله تنهایی خودم بمانم تا اینکه درگیر گفتگوهای احساسی شوم.

اگر دیگران با من موافق نباشند، به درستی افکار و تصمیماتم شک می‌کنم.

توانایی ابراز محبت صمیمانه به دیگران را دارم بدون اینکه نگران از دست رفتن هویتم باشم.

به سرعت از رفتار دیگران رنجیده می‌شوم و روزها با نشخوار فکری با آن درگیرم.

در خانواده پدری‌ام طوری رفتار می‌کنم که گویی یک غریبه بی‌تفاوت هستم.

مسئولیت احساسات و رفتارهای خودم را می‌پذیرم و دیگران را مقصر ناکامی‌هایم نمی‌دانم.

در شرایط تنش عاطفی، جسمم با تپش قلب، لرزش یا دل‌پیچه واکنش شدید نشان می‌دهد.

اگر با کسی به اختلاف بخورم، ترجیح می‌دهم رابطه را برای همیشه تمام کنم تا اینکه حلش کنم.

می‌توانم به تصمیمات شخصی‌ام وفادار بمانم حتی اگر مورد پسند نزدیکانم نباشد.

آرامش، تعادل فکری و استقلال روحی‌ام را گرانبهاترین سرمایه وجودی‌ام می‌دانم.