در درک اینکه دقیقاً چه احساسی دارم دچار ابهام و سردرگمی می‌شوم.

در توصیف کلامی احساساتم برای دیگران با دشواری مواجه می‌شوم.

در بیشتر لحظات، دقیقاً می‌دانم چه حسی در درونم جریان دارد.

در تشخیص و برچسب زدن دقیق به احساساتم سردرگم هستم.

به آنچه در درونم حس می‌کنم توجه و دقت نشان می‌دهم.

به تغییرات خلقی و عاطفی درونی‌ام با حساسیت دقت می‌کنم.

به آنچه احساس می‌کنم اهمیت می‌دهم و احساساتم را نادیده نمی‌گیرم.

وقتی ناراحت یا عصبانی هستم، نوع احساسم را به وضوح متوجه می‌شوم.

به احساساتم به عنوان پدیده‌هایی مهم، پیام‌رسان و باارزش نگاه می‌کنم.

برای درک، تأمل و شناخت ریشه احساساتم وقت صرف می‌کنم.

وقتی ناراحتم، از دست خودم به خاطر داشتن چنین احساساتی خشمگین می‌شوم.

وقتی آزرده‌خاطرم، به خاطر تجربه این احساسات دچار شرم، خجالت و قضاوت خود می‌شوم.

وقتی ناراحتم، از اینکه نتوانسته‌ام روحیه‌ام را حفظ کنم شرمنده می‌شوم.

وقتی ناراحتم، احساس می‌کنم فردی ضعیف، شکننده، بی‌اراده یا ناتوان هستم.

وقتی ناراحتم، از اینکه این‌قدر آسیب‌پذیر و به‌هم‌ریخته شده‌ام احساس گناه می‌کنم.

وقتی ناراحتم، از اینکه تسلیم عصبانیت یا غمم شده‌ام به شدت کلافه می‌شوم.

وقتی ناراحتم، احساساتم را طاقت‌فرسا، سهمگین و غیرقابل‌تحمل می‌یابم.

وقتی ناراحتم، احساس می‌کنم کنترلم را بر رفتارها و کلماتم از دست می‌دهم.

وقتی عصبانی یا ناراحتم، حس می‌کنم مهار افکار و کنش‌هایم از دستم خارج شده است.

وقتی بسیار ناراحتم، همچنان می‌توانم کنترل و خویشتن‌داری خود را حفظ کنم.

وقتی آشفته‌ام، مهار رفتارهای عجولانه، تکانشی و بدون فکرم برایم دشوار می‌شود.

وقتی ناراحتم، رفتارهای تندی از من سر می‌زند که بعداً به شدت پشیمان می‌شوم.

وقتی ناراحتم، در تمرکز کردن روی وظایف کاری و انجام وظایفم مشکل پیدا می‌کنم.

وقتی ناراحتم، برایم سخت است توجهم را به چیزی غیر از احساس ناراحتی معطوف کنم.

وقتی ناراحتم، همچنان می‌توانم کارهای ضروری و برنامه‌ریزی‌شده‌ام را به انجام برسانم.

وقتی آشفته‌ام، تمرکز مداوم روی تکالیف یا پروژه‌ها برایم به شدت طاقت‌فرساست.

وقتی ناراحتم، در انجام تعهدات و کارهای روزمره‌ام دچار افت شدید و فلج عملکردی می‌شوم.

وقتی ناراحتم، باور دارم که برای مدتی طولانی در این حال ناخوشایند اسیر باقی خواهم ماند.

وقتی ناراحتم، حس می‌کنم کارم به افسردگی شدید و درماندگی مطلق کشیده خواهد شد.

وقتی ناراحتم، باور دارم هیچ راه یا مهارتی وجود ندارد که بتواند حالم را واقعاً بهتر کند.

وقتی ناراحتم، حس می‌کنم برای بازگرداندن آرامشم هیچ کاری از دستم برنمی‌آید.

وقتی ناراحتم، احساس می‌کنم تنها راه پیش رو، تسلیم شدن به این حال بد است.

وقتی ناراحتم، حس می‌کنم هیچ راهبردی در دنیا نمی‌تواند دوباره مرا آرام کند.

بعد از برآشفته شدن، زمان بسیار زیادی طول می‌کشد تا دوباره به تعادل برگردم.

وقتی ناراحتم، شدت احساساتم چنان زیاد است که تمام توان آرام‌سازی‌ام را فلج می‌کند.