فکر بیماری‌های سخت یا عمل‌های جراحی خطرناک مرا به وحشت می‌اندازد.

به ندرت به مرگ و پایان زندگی فکر می‌کنم.

از اینکه روزی به بیماری لاعلاجی مثل سرطان مبتلا شوم و بمیرم وحشت دارم.

فکر کردن به مرگ هرگز حالم را بد یا آشفته نمی‌کند.

گذر سریع زمان، بالا رفتن سن و پیر شدن اصلاً مرا مضطرب نمی‌کند.

دیدن جسد یک انسان، مراسم تشییع جنازه یا قبر حالم را به شدت منقلب می‌کند.

شنیدن اخبار حوادث، مرگ‌ها یا بلایای طبیعی مرا چندان به هراس نمی‌اندازد.

از اینکه بعد از مرگم بدنم زیر خاک در تنهایی بماند و بپوسد، وحشت عمیقی دارم.

فکر نامعلوم بودن زمان مرگم و کوتاهی فرصت زندگی عمیقاً مرا آزار می‌دهد.

از فکر اینکه با مرگ تمام تجارب، آرزوها و هویتم محو شوند هراسان می‌شوم.

فکر مرگ و پایان قطعی هستی، غالباً به سراغ ذهنم می‌آید.

رفتن به آرامستان‌ها برای من اصلاً ترسناک، سنگین یا معذب‌کننده نیست.

با فکر کردن به اینکه روزی من یا عزیزانم خواهیم مرد، به شدت مضطرب می‌شوم.

نسبت به مرگ آینده‌ام احساس آرامش، صلح درونی و پذیرش کامل دارم.