به نظرم صحبت کردن در حضور یک جمع بزرگ یا افراد ناآشنا کار بسیار دشواری است.

اگر می‌توانستم، دوست داشتم خیلی از جنبه‌های ظاهری یا شخصیتی‌ام را تغییر دهم.

تصمیم‌گیری برایم کار سختی نیست و به سرعت می‌توانم مسیر درست را انتخاب کنم.

دیگران معمولاً در کنار من احساس راحتی، صمیمیت و شادی می‌کنند.

من هرگز از هیچ‌کس در زندگی دلخور، عصبانی یا رنجیده‌خاطر نمی‌شوم.

زمان زیادی طول می‌کشد تا به شرایط و موقعیت‌های جدید عادت کنم.

در میان همسالان، همکاران و دوستانم فرد محبوبی به حساب می‌آیم.

خانواده‌ام معمولاً به احساسات، نظرات و تصمیمات من احترام می‌گذارند.

به آسانی تحت تأثیر نظرات دیگران تسلیم می‌شوم و نظرم را عوض می‌کنم.

خانواده‌ام توقعاتی فراتر از توانم از من دارند و این مرا تحت فشار می‌گذارد.

تحمل انتقاد یا تذکر دیگران برایم بسیار سخت، دردناک و آزاردهنده است.

من همیشه کارهای درست را انجام می‌دهم و هرگز هیچ خطایی مرتکب نمی‌شوم.

از کارهایی که در محیط کار یا تحصیل انجام می‌دهم احساس افتخار و خشنودی دارم.

تصوری که از خودم دارم در مقایسه با اکثر مردم ضعیف‌تر و ناموفق‌تر است.

بیشتر اوقات ترجیح می‌دهم در خلوت خود تنها باشم تا در جمع‌های دوستانه.

احساس می‌کنم فضای خانوادگی ما پر از تنش، سوءتفاهم و دلخوری است.

در مواجهه با تکالیف یا پروژه‌های پیچیده، معمولاً احساس دستپاچگی می‌کنم.

وقتی کاری را شروع می‌کنم، مطمئنم که توانایی به سرانجام رساندن آن را دارم.

من هرگز به دارایی‌ها، ظاهر یا موفقیت‌های دیگران ذره‌ای حسادت نکرده‌ام.

از هویت، شخصیت و خصوصیاتی که دارم احساس رضایت و صلح درونی می‌کنم.

در جمع‌های غریبه معمولاً احساس خجالت، معذب بودن و بی‌دست‌وپایی می‌کنم.

اغلب احساس می‌کنم اعضای خانواده‌ام به درایت و توانمندی من اعتماد کافی ندارند.

معمولاً در کارها و امتحانات به اندازه لیاقت و زحمتی که کشیده‌ام نتیجه نمی‌گیرم.

به راحتی می‌توانم نظرات و خواسته‌هایم را در جمع بدون ترس بیان کنم.

بیشتر اوقات از خودم، تصمیماتم و عملکردم دلسرد، ناراضی و ناامیدم.

من همیشه و در تمام طول عمرم حقیقت را گفته‌ام و هرگز دروغی نگفته‌ام.

احساس می‌کنم دوستانم در مقایسه با من انسان‌های جذاب‌تر، باهوش‌تر و شادتری هستند.

خانواده‌ام با محبت، درک متقابل و احترام با من برخورد می‌کنند.

در محیط کار یا آموزش به سرعت از انجام مسئولیت‌هایم خسته و بی‌حوصله می‌شوم.

بیشتر اوقات احساس ضعف درونی، خودکم‌بینی و ناتوانی مفرط می‌کنم.

به سختی می‌توانم با افراد تازه وارد ارتباط برقرار کرده و دوست پیدا کنم.

احساس می‌کنم خانواده‌ام مرا با تمام ویژگی‌ها و نقص‌هایم قلباً دوست دارند.

من هرگز از هیچ دستوری سرپیچی نکرده‌ام و همواره فردی مطیع و بی‌نقص بوده‌ام.

معمولاً راندمان، بازدهی و کیفیت بسیار خوبی در انجام وظایفم دارم.

احساس می‌کنم در تصمیم‌گیری‌های حساس زندگی، فردی مستقل و متکیم.

دیگران در بحث‌ها معمولاً به پیشنهادات و درایت من اهمیت می‌دهند.

بیشتر اوقات حس می‌کنم در خانه مرا درک نمی‌کنند و با من ناعادلانه رفتار می‌شود.

وقتی در حل کاری با مانع روبرو می‌شوم، سریعاً تسلیم شده و آن را رها می‌کنم.

معمولاً از وضعیت جسمی، ظاهر و کارایی بدنی خود رضایت دارم.

من تمام انسان‌های روی کره زمین را بدون استثنا از صمیم قلب دوست دارم.

در جمع‌ها احساس می‌کنم فردی زائد و اضافه‌ام و نبودنم فرقی نمی‌کند.

خانه و جمع خانوادگی برای من کانون آرامش، امنیت، امید و دلگرمی است.

در آزمون‌ها یا ارزیابی‌های عملکردی معمولاً شایستگی واقعی‌ام را نشان می‌دهم.

اگر اشتباهی مرتکب شوم، روزها خودم را به شدت سرزنش و تحقیر می‌کنم.

در آغاز ارتباط و معاشرت با دیگران فردی بااعتمادبه‌نفس و مشتاقم.

احساس می‌کنم انتظارات خانواده‌ام از من بسیار منطقی و همراه با حمایت است.

من هرگز در کارهایم سهل‌انگاری نکرده و هیچ کاری را عقب نینداخته‌ام.

از توانمندی‌های شغلی یا تحصیلی فعلی‌ام احساس غرور و رضایت می‌کنم.

در اغلب روزها احساس نشاط، خودارزشمندی و صلح درونی با خود دارم.

دیگران به آسانی می‌توانند با یک کلام یا تمسخر، روحیه مرا در هم بشکنند.

از اینکه ایده‌هایم را برای جمع مطرح کنم احساس شوق و اطمینان دارم.

اعضای خانواده در روزهای بحران و شکست، تکیه‌گاه اصلی و صبور من هستند.

در یادگیری مهارت‌ها و فناوری‌های جدید سرعت و اعتمادبه‌نفس بالایی دارم.

من هرگز از هیچ‌کس در دلم ذره‌ای کینه، خشم یا حس انتقام نگه نداشته‌ام.

احساس می‌کنم انسانی ارزشمند، محترم و لایق آرامش و خوشبختی هستم.

بیشتر اوقات از قضاوت و نگاه سنگین دیگران درباره خودم به شدت واهمه دارم.

در مجموع، من خودم را انسانی موفق، باکفایت و با عزت نفس بالا می‌دانم.