خاطرات و یاد او پیوسته در ذهنم تکرار می‌شوند و رهایم نمی‌کنند.

اشتیاق و حسرت جانکاهی برای دیدن دوباره، صحبت کردن و بودن در کنار او احساس می‌کنم.

احساس می‌کنم بخشی از وجود من همراه با او مرده و به خاک سپرده شده است.

شنیدن صدایش یا تجسم چهره‌اش چنان زنده است که گویی هنوز در کنارم حضور دارد.

میل مفرطی دارم به مکان‌ها یا وسایلی سر بزنم که مرا به یاد او می‌اندازند.

احساس دلتنگی و تمایل به دیدار او چنان سنگین است که بدنم درد می‌گیرد.

هنوز هم باور کردن اینکه او برای همیشه از میان ما رفته، برایم غیرممکن و نپذیرفتنی است.

از زمان فوت او، احساس شوک، سرگشتگی و ناباوری عمیقی نسبت به این واقعیت دارم.

پذیرفتن مرگ او چنان عذاب‌آور است که ترجیح می‌دهم وانمود کنم به سفری دور رفته است.

از دست دادن او را بی‌عدالتی محض کائنات و ظلمی غیرقابل هضم می‌دانم.

احساس می‌کنم تماشای وسایل یا عکس‌های او غیرقابل تحمل است و سعی می‌کنم اجتناب کنم.

مدام با این فکر درگیرم که اگر کار دیگری می‌کردم، او زنده می‌ماند (احساس گناه سوگ).

از زمان از دست دادن او، احساس می‌کنم تمام زندگی من بی‌معنا، پوچ و خالی شده است.

از اینکه او مرا تنها گذاشت و رفت، در اعماق وجودم احساس خشم و رنجش شدید می‌کنم.

از زمان مرگ او، نسبت به سایر انسان‌ها احساس کرختی، بی‌حسی عاطفی و بیگانگی دارم.

احساس می‌کنم بعد از رفتن او، آینده هیچ جذابیتی ندارد و امیدی به روزهای بهتر ندارم.

احساس تنهایی مرگباری می‌کنم، حتی زمانی که در محاصره خانواده و دوستان صمیمی‌ام هستم.

احساس می‌کنم بدون او، اعتمادم را به کل جهان و امنیت زندگی از دست داده‌ام.