اگر دیگران از دست من دلخور شوند، احساس گناه، آشفتگی شدید و مسئولیت ناکامی آن‌ها را پیدا می‌کنم.

به راحتی و بدون احساس شرمندگی یا عذاب وجدان می‌توانم به خواسته‌های نامعقول دیگران «نه» بگویم.

حتی در شرایط بحرانی عاطفی، می‌توانم هویت مستقل، آرامش و کنترل درونی خود را حفظ کنم.

احساس ارزشمندی و شادی من تماماً به این وابسته است که دیگران چقدر مرا دوست داشته باشند و تأیید کنند.

پذیرش تعریف و تمجید یا قبول کردن کمک از دیگران برای من سخت، معذب‌کننده و غیرعادی است.

از ترس تنها ماندن یا طرد شدن، در روابطی می‌مانم که به من آسیب می‌زند و احترامی دریافت نمی‌کنم.

حل کردن مشکلات، دغدغه‌ها و دردهای روحی دیگران را وظیفه همیشگی خودم می‌دانم.

برای اینکه دیگران از من راضی باشند، حاضرم از خواسته‌ها و آرامش شخصی خودم چشم‌پوشی کنم.

در رابطه عاطفی‌ام مدام مراقب نیازهای طرف مقابلم و خواسته‌های خودم را به کل فراموش می‌کنم.

نیازهای جسمی و روانی خودم (مثل استراحت، خواب و تفریح) را فدای خدمت‌رسانی به دیگران می‌کنم.

همواره احساس می‌کنم در روابطم بسیار بیشتر از آنچه دریافت می‌کنم، انرژی و عاطفه فدا می‌کنم.

معمولاً ناخودآگاه جذب افرادی می‌شوم که آسیب‌دیده، نیازمند یا محتاج نجات و اصلاح شدن هستند.

برای محافظت از دیگران و نجات آن‌ها از عواقب اشتباهاتشان، بیش از حد کنترل‌گری و مداخله می‌کنم.

احساس می‌کنم اگر من در دسترس نباشم و فداکاری نکنم، زندگی شریک عاطفی یا خانواده‌ام از هم می‌پاشد.

تغییرات خلقی و ناراحتی اطرافیان بلافاصله حال مرا دگرگون، مضطرب و درگیر نجات او می‌کند.