در پایان ساعت کاری، احساس فرسودگی و کوفتگی روحی یا جسمی شدیدی دارم.

هنگام بیدار شدن در صبح کاری، انگیزه و رمق کافی برای شروع روز را در خود حس نمی‌کنم.

ارتباط کاری مداوم با همکاران، مدیران یا مشتریان برایم طاقت‌فرسا و فرساینده شده است.

احساس می‌کنم توان عاطفی و صبوری‌ام در محیط کار به شدت تحلیل رفته است.

نسبت به کار و آینده شغلی فعلی‌ام نوعی سرخوردگی و دلسردی عمیق احساس می‌کنم.

احساس می‌کنم کارم فراتر از کشش ذهنی و توان جسمی‌ام است و زیر فشار ممتد هستم.

چالش‌های روزمره محیط کار استرس و دلواپسی زیادی به من وارد می‌کند.

احساس می‌کنم دیگر کشش و ظرفیت روانی برای پذیرش مسئولیت‌های تازه را ندارم.

احساس می‌کنم ناخودآگاه با مراجعان، ارباب‌رجوع یا همکارانم سرد و بی‌حوصله برخورد می‌کنم.

از زمان اشتغال در این موقعیت، نگاهم به محیط کار بدبینانه‌تر و بی‌تفاوت‌تر شده است.

نگرانم که شرایط کاری سنگین، صمیمیت و همدلی انسانی مرا تحت‌الشعاع قرار دهد.

کمتر از گذشته برایم اهمیت دارد که در محیط کاری‌ام چه اتفاقاتی رخ می‌دهد.

احساس می‌کنم بازخوردها در محیط کارم غیرمنصفانه است و تلاش‌هایم نادیده گرفته می‌شود.

می‌توانم دغدغه‌ها و نیازهای کاری اطرافیانم را به خوبی درک کنم.

در رویارویی با موانع کاری، می‌توانم تصمیم‌های آرام، منطقی و سنجیده‌ای بگیرم.

احساس می‌کنم کیفیت خروجی کارم تأثیر مثبت و ارزشمندی در مجموعه دارد.

در ساعات کاری همچنان احساس پویایی، علاقه به یادگیری و مسئولیت‌پذیری دارم.

می‌توانم فضای گفت‌وگو و همدلی مناسبی با همکارانم در محل کار برقرار کنم.

پس از به سرانجام رساندن وظایف محوله، احساس آرامش و رضایت درونی پیدا می‌کنم.

در مسیر شغلی خود دستاوردهای فردی مهم و افتخارآمیزی داشته‌ام.

هنگام بروز تنش‌های کاری ناگهانی، می‌توانم خونسردی و تمرکز خود را حفظ کنم.