از اینکه در مواقع نیاز به شریک عاطفی‌ام تکیه کنم یا او به من تکیه کند، احساس آرامش دارم.

معمولاً نگران این نیستم که پارتنرم ناگهان مرا رها کند یا علاقه‌اش از بین برود.

هنگام بروز اختلاف در رابطه، می‌توانیم با گفت‌وگوی آرام به تفاهم برسیم.

احساس می‌کنم شایسته این هستم که در رابطه عاطفی مورد احترام و توجه قرار بگیرم.

هم از با هم بودن لذت می‌برم و هم با زمان‌های تنهایی و خلوت فردی کنار می‌آیم.

اغلب دلواپسم که مبادا احساسات شریک عاطفی‌ام نسبت به من کاهش یابد یا از من فاصله بگیرد.

تمایل دارم شریک عاطفی‌ام علاقه و توجه خود را به من یادآوری کند تا خیالم آسوده شود.

اگر پارتنرم در پاسخ به تماس یا پیامم تأخیر داشته باشد، ممکن است نگران شوم.

ترس از رها شدن یا تنهایی یکی از دغدغه‌های ذهنی من در روابط نزدیک است.

گاهی تمایل دارم ارتباط بسیار تنگاتنگ و پیوسته‌ای داشته باشم تا خیالم راحت باشد.

احساس می‌کنم نسبت به تغییر لحن یا رفتار شریک عاطفی‌ام حساسیت بالایی دارم.

وقتی دیگران خیلی زود بیش از حد به من نزدیک می‌شوند، تمایل به حفظ فاصله پیدا می‌کنم.

برای من مهم است که استقلال فردی و فضای شخصی‌ام در رابطه عاطفی محفوظ بماند.

در میان گذاشتن عمیق‌ترین احساسات یا دغدغه‌های درونی برایم کار آسانی نیست.

ترجیح می‌دهم در روابط فاصله‌ای امن نگه دارم تا کنترل بر زندگی‌ام حفظ شود.

وقتی طرف مقابل ابراز احساسات بسیار شدید می‌کند، تمایل غریزی به درنگ و احتیاط دارم.

ترجیح می‌دهم در حل چالش‌های فردی بیشتر به توان خودم متکی باشم تا به دیگران.