از احساسات و هیجانات ناخوشایندم به شدت می‌ترسم و مدام از مواجهه با آنها فرار می‌کنم.

نگرانم که نتوانم افکار منفی، تشویش‌ها و احساسات ناخواسته درون ذهنم را مهار کنم.

احساسات دردناک و اضطراب‌هایم مانع از آن می‌شوند که زندگی معنادار و پرباری را دنبال کنم.

انرژی روانی زیادی صرف می‌کنم تا از دست احساسات ناخوشایند، تلخ یا دلشوره خلاص شوم.

وقتی احساس ناراحتی یا کسالت می‌کنم، به سختی می‌توانم روی کارهایی که برایم مهم هستند تمرکز کنم.

افکار، وسواس‌ها و خاطرات بد، بیشتر از آنچه باید، سکان هدایت زندگی مرا به دست می‌گیرند.

ترجیح می‌دهم از موقعیت‌های چالش‌برانگیز دوری کنم تا مبادا طعم اضطراب یا شکست را بچشم.

به نظر می‌رسد دیگران کنترل و تسلط بسیار بهتری روی عواطف و مسیر زندگی‌شان دارند تا من.

جنگ و کشمکش دائمی با احساسات منفی درونی‌ام، تمام توان و انگیزه روزمره‌ام را می‌بلعد.